ماشین لاغر، متوسط، تروپی در Apple TV

یک تمرین ژانر از لحاظ بصری صیقلی و گاهی کاملاً قانع کننده، Apple TV خوش شانس به شیفتگی بی پایان ما نسبت به تلاقی قتل، پول و اخلاق کمک می کند. سریال محدود با لوسیندا “لاکی” آرمسترانگ (آنیا تیلور-جوی) و همسرش کری مسترسون (درو استارکی) آغاز می شود که زندگی خوب را در پنت هاوس خود در وگاس نشان می دهند، دزدی 10 میلیون دلاری را جشن می گیرند و جت شخصی آماده پرواز آنها از مرز در صبح است. اما وقتی لاکی بیهوش می‌شود و ساعت‌ها دیر از خواب بیدار می‌شود، کری رفته است – و همینطور پول.

این که حدود صد F.B.I. کمکی به خماری روهیپنول لاکی نمی کند. ماموران به رهبری مامور بیلی رند (آنجانو الیس-تیلور)، کل کاخ سزار را احاطه کرده اند. خوش شانس در طول این بازی‌های موش و گربه که در آن شانس‌ها در برابر ضدقهرمان ما انباشته می‌شود، قانع‌کننده‌ترین بازی است: چه او در صندوق عقب خودروی گانگستری دستبند زده شود یا مجبور شود در جشن تولد یک بچه شیک راه خود را طی کند، امتناع نمایش از مجازات خطر بی‌رحمانه نام لاکی باعث می‌شود که نام لاکی در وضعیت بدی قرار بگیرد.

نه تنها تغذیه کنندگان در مسیر لاکی داغ هستند، بلکه ملکه مالیبو، پریسیلا مسترسون (آنت بنینگ)، از اینکه پول کثیف و پسرش رفته اند، چندان خوشحال نیست. اشتباهات جزئی در قضاوت می تواند در این پویایی پیچیده که ضرب المثل قدیمی «محصول شخصی و (به لحاظ جنایتکارانه) حرفه ای را با هم مخلوط نکنید» به حد افراط می کشد و بسیاری از استخوان ها – و قلب ها – در این فرآیند شکسته می شوند، کشنده باشد.

تنها در هفت قسمت 40 دقیقه ای، خوش شانس یک فیلم هیجان انگیز کم پالس مجهز به قطعات طراحی شده پیچیده (به ویژه یک تعقیب و گریز طولانی با ماشین در خیابان های سن دیگو) است که نشان می دهد جاناتان تروپر خالق چقدر دقت کرده تا فیلمنامه مملو از عینک خود را که از رمان 2021 ماریسا استپلی اقتباس شده است، زنده کند. اما در بین اکشن، مستقیم بودن نمایش شروع به تیره شدن می کند.

این سریال پر از شخصیت‌هایی است که به‌عنوان شخصیت‌های از پیش آموخته‌شده وارد می‌شوند – کلاه‌بردار نرم‌افزار، افسر مجری قانون که نهنگ‌های سفید را تعقیب می‌کند و غیره – و هرگز فراتر از آنها پیشرفت نمی‌کنند. همچنین کاملاً عاری از طنز است، مشکلی که بیشتر تلاش‌های سریال را برای ایجاد جاذبه‌های احساسی بی‌معنی می‌کند و دیالوگ‌های ابتدایی آن را در بیل‌ها دیوانه‌کننده‌تر می‌کند.

مشکل بزرگتر خود لاکی است. باور این موضوع سخت است که زنی به اندازه تیلور جوی بتواند به راحتی از شناسایی جلوگیری کند. و در حالی که می‌تواند هیجان‌انگیز باشد که شاهد اینکه لاکی چگونه از هوش خود برای جلوگیری از دستگیری یا بازداشت استفاده می‌کند، این هوش نسبتاً قابل توجه نیست. به لاکی که توسط پدر سرکش، جان (تیموتی اولیفانت) به زندگی جنایتکارانه تلقین شده است، دستورالعمل‌های مفید اما کلیشه‌ای مانند «اتاق را بخوان» و «به هیچ‌کس اعتماد نکن» داده می‌شود، مهارت‌هایی که او برای بهره‌برداری اجباری از انسانیت و سخاوت دیگران به نفع خود استفاده می‌کند و بعداً از خود می‌پرسد: «من بدترین آدم‌ها؟»

پاسخ مثبت است. و خوش شانس زمانی جذاب‌تر است که شخصیت‌های سرزنش‌کننده‌اش را ببینیم که نقشه می‌کشند، دزدی می‌کنند و تیراندازی می‌کنند و ما را به چالش می‌کشند که چرا هنوز به نوعی از آنها حمایت می‌کنیم. اما این سریال با فشار دادن ما به یافتن لاکی به اندازه کافی دوست داشتنی برای رستگاری، ابهام آزاردهنده او را بر هم می زند، زیرا فلش بک های دوران کودکی او نشان می دهد که چقدر فرصت کمی برای زندگی مشروع و صلح آمیز به او داده شده است.

این همه خوب و خوب است، اما تروپر هرگز خواسته های لاکی را فراتر از بقای ساده روشن نمی کند. این سریال به Lucky سطحی از عمق داخلی نمی دهد که با اثر اکتان بالای او مطابقت داشته باشد. شخصیت بسیار قانع‌کننده‌تر پریسیلا است، یک قاتل خونسرد که می‌تواند با صرف یک سکه از وحشتناکی به حالتی رقت‌انگیز تبدیل شود، و آینه‌ای جادویی است که لاکی می‌تواند به آن تبدیل شود اگر تا زمانی که می‌تواند این سبک زندگی را رها نکند.

عجیب این است که این سریال قلاب مرکزی رمان را رها می کند، که در آن لاکی برنده یک جکپات بخت آزمایی بزرگ می شود و نمی تواند بلیت را نقد کند بدون اینکه توسط مقامات یا گانگسترها دستگیر شود تا او را بیرون کنند. این نیز یک حذف آشکار است خوش شانس آنچه را که می‌توانست به نفع داستان مشکلات خانوادگی، ذهنیت اوباش و فساد فردگرایانه، کمی سخت‌تر و بدیع‌تر باشد، کنار می‌زند.