ممکن است برای خریدهای انجام شده از طریق پیوندها کمیسیون دریافت کنیم.
دهه 1960 واقعاً یک دوره طلایی برای نمایش های کوچک عجیب و غریب بود که امور روزمره و خارق العاده را در هم می آمیخت. دهه‌ای بود که سریال‌های کمدی فانتزی عالی را به ما داد که در آن شخصیت‌های بزرگ‌تر با قدرت‌های ماوراء طبیعی در یک محیط حومه شهر برای خنده قرار می‌گرفتند. «آقای اد» یکی از اولین کسانی بود که اسبی سخنگو را به نمایش گذاشت که تنها توسط صاحبش، معمار ویلبر پست (آلن یانگ) قابل درک بود. بسیاری از «هاتاویز» کمتر شناخته شده نیز در همین راستا بودند. اما به جای نمایش حیوانی با قدرت های خارق العاده، سه شامپانزه را به نمایش گذاشت که صاحبانشان با آنها مانند بچه های واقعی رفتار می کردند.
احتمالا اکنون می توانید ببینید که چرا این سریال بیش از یک فصل دوام نیاورد. اما «هاتاویز» نه تنها عمر کوتاهی داشت، بلکه به نظر می‌رسد باعث خشم قابل توجهی در میان برخی از منتقدان شده است. در «تماشای تلویزیون: چهار دهه تلویزیون آمریکایی»، نویسندگان هری کستمن و والتر جی.پودرازیک به صراحت این سریال را به عنوان «احتمالاً بدترین سریالی که تا به حال از تلویزیون شبکه پخش شده است» توصیف کردند.
البته چنین گفته ای ذهنی است. اما قطعاً هوای عجیب و کمی آزاردهنده‌ای در «خانواده هاتاوی» وجود داشت، جایی که النور هاتاوی از پگی کاس و والتر هاتاوی جک وستون را دیدیم که به عنوان «والدین» سه شامپانزه‌های خود عمل می‌کردند و آنها را «بچه‌ها» خطاب می‌کردند و لباس‌های انسانی به آنها می‌پوشیدند. این زوج از حومه لس آنجلس به نظر می رسید که داستان را کاملاً از دست داده بودند، اما همه اینها برای خنده بازی شد. حداقل حدود 10 ماه بود. سپس ABC کاملاً معقولانه شمارنده را کشید.
هاتاوی یک کمدی کم نظیر حومه شهر درباره کودکان شامپانزه آموزش دیده بود
حجم انبوه نمایش‌های شکست خورده در تاریخ تلویزیون وقتی میزان تلاشی که برای این موارد انجام می‌شود را در نظر بگیرید به نوعی نفس‌گیر است. فیلمنامه‌ها نوشته می‌شوند، بازیگران و گروه‌های تولید جمع‌آوری می‌شوند، دکورها طراحی می‌شوند و پول قابل توجهی خرج می‌شود. پاورقی دیگر در تاریخ تلویزیون؟ فکر کردن به آن به طرز عجیبی غم انگیز است.در مورد هاتاویز، احتمالاً ستارگان شامپانزه‌های آن از لغو عجولانه نمایش آزار نمی‌دادند زیرا در جاهای دیگر تقاضای زیادی داشتند. این، و آنها به معنای واقعی کلمه حیوانات بودند.
جک وستون، مرد غیر شامپانزه، نقش والتر هاتاوی، یک مشاور املاک و مستغلات را بازی می کند که همسرش النور هاتاوی نقش مادری برای کندی، چارلی و انوک را ایفا می کند. این «بچه‌های» میمون بخشی از شامپانزه‌های مارکیز بودند، گروهی از شامپانزه‌های آموزش دیده متعلق به ژن دیترویت که در آن زمان محبوب بودند.همانطور که نیویورک تایمز در گزارشی همزمان پیش از نمایش “هاتاویز” اشاره کرد، “شامپانزه ها با حضور تلویزیونی در شو جک بنی شغل جدید خود را بدست آوردند. […] رابرت اسپارکس، تهیه کننده اجرایی سری جدید، آنها را در برنامه بنی دید و تصمیم گرفت سریالی را توسعه دهد.
این سریال شاهد بود که والتر و النور از فرزندان شامپانزه‌های خود مراقبت می‌کردند و در عین حال آنها را به عنوان نمایشی رزرو می‌کردند که در آن دوچرخه سواری می‌کردند و چیزهایی می‌ساختند. در غیر این صورت، آنها در خانه معاشرت می کردند و نگاه های عجیب همسایه ها را به هاتاوی جلب می کردند. دیگر بازیگران غیر شامپانزه عبارتند از هاروی لمبک در نقش مامور استعدادیابی جری روپر و بل مونتروز در نقش همسایه خانم هریسون.
خانواده هاتاوی یک روند ناگوار تلویزیونی را آغاز کردند
آیا «هاتاویز» واقعاً یکی از بدترین سریال‌های کمدی تمام دوران بود؟ خب حتما عجیب بود شاید در نگاهی به گذشته، نمایش خیلی نزدیک به صحنه فراموش نشدنی گوردی جردن پیل در «نه» به نظر برسد، که در آن یک شامپانزه کل بازیگران و عوامل سریال خود را در هم می پاشد. (خوشبختانه در طول فیلمبرداری «هاتاویز» چنین اتفاقی نیفتاد.) اما یک چیز ناراحت کننده در سریال وجود دارد که به نظر تلاشی بدبینانه برای افزایش محبوبیت شامپانزه ها بود، حتی در زمانی که کمدی های فانتزی با تنظیمات غیرعادی مشابه در کانون توجه قرار گرفتند. همانطور که هری کستمن و والتر جی.پودرازیک در کتاب خود نوشتند، “این پیش فرض برای مخاطبان و بازیگران کاملاً تحقیرآمیز بود” و افزودند که “هاتاویز” “به عنوان نمونه ای نگران کننده از عمقی بود که برنامه نویسان در جستجوی ناامیدانه خود برای موفقیت در هر قالب یا فرضی به آن رسیده بودند.”
جای تعجب نیست که این سریال زیاد دوام نیاورد. هاتاویز در اکتبر 1961 در ABC پخش شد و تا آگوست 1962 لغو شد. یک دهه بعد، CBS در سریالی تحت رهبری شامپانزه ها با من و شامپانزه، با بازی تد بسل در نقش دندانپزشکی که با خانواده اش و شامپانزه ای به نام باتنز زندگی می کند، تلاش خود را کرد. آن هم یک فصل به طول انجامید. به نوعی باعث شد NBC تصمیم بگیرد که می تواند بهتر عمل کند و “آقای اسمیت” را در سال 1983 منتشر کرد، یک کمدی کمدی درباره یک اورانگوتان سخنگو (با بازی همان میمونی که کلینت ایستوود را در پروژه بحث برانگیزش “Any Where Way But Loose” همراهی کرد) که پس از خوردن یک داروی آزمایشی مشاور سیاسی می شود. بله یک فصل اما «هاتاویز» اولین و شاید بدترین این کمدی هاست که توسط میمون ها رهبری می شود.
