5 بهترین فیلم علمی تخیلی سال 1995، رتبه بندی شده

سال 1995 سال بزرگی برای سینما بود. بازی اسباب‌بازی یکی از معتبرترین سازندگان سینما را در پیکسار راه‌اندازی کرد و به تعریف مجدد انیمیشن کمک کرد. یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های جنایی تمام دوران با Seven به ما رسید. تاج دستاورد مایکل مان Heat هدیه ای به طرفداران اکشن در سراسر جهان بود. نیکلاس کیج بازی برنده اسکار خود را در فیلم ترک لاس وگاس اجرا کرد. اما سال خوبی برای داستان های علمی تخیلی نیز بود.

از نظر بافت تاریخی، پارک ژوراسیک استیون اسپیلبرگ تنها دو سال قبل با ترکیبی از CGI و جلوه‌های عملی خود انقلابی در هالیوود ایجاد کرده بود و صنعت به سرعت از تصاویر کامپیوتری (نه همیشه با نتایج خوب) استفاده کرد. در همین حال، فیلم‌های دیگر همچنان به شدت بر جلوه‌های عملی تکیه می‌کردند، که به فیلم‌های آن دوران حسی متمایز می‌داد. زمان منحصربه‌فردی برای داستان‌های علمی تخیلی بود، ژانری که اغلب در خط مقدم پذیرش فناوری‌های جدید در سینما قرار داشت، مثلاً در عین حال که به‌عنوان بستری برای جواهراتی بود که مورد توجه قرار نگرفته بودند.

ما در حال بررسی بهترین‌هایی هستیم که علمی‌تخیلی در سال 1995 به بینندگان ارائه می‌کرد. از انیمه‌های پیشگامانه گرفته تا فیلم‌های هیولاهای لاستیکی و همه چیز در این میان، در اینجا چیزی برای همه وجود دارد. بیایید حفاری کنیم.

من نمی توانم اینجا بنشینم و به حق بگویم که The Species سینمای درجه A است. نمی توانم بگویم که این بهترین چیزی است که ژانر علمی تخیلی در سال ارباب ما 1995 ارائه کرده است. چیزی که می توانم بگویم این است که پس از بیش از 30 سال، این اثر لذت بخش از زمان خود است که سکسی، مضحک و بسیار خنده دار است. علمی تخیلی همیشه لازم نیست جدی باشد تا به طور جدی سرگرم کننده باشد.

این فیلم به کارگردانی راجر دونالدسون، بر روی خاویر فیچ (بن کینگزلی) تمرکز دارد که یک انتقال فضایی حاوی توالی ژنتیکی شکل زندگی بیگانه را رهگیری می کند. او از آن برای تولید «سیل» (ناتاشا هنستریج)، یک هیبرید زیبای بیگانه و انسان استفاده می کند. قبل از اینکه سیل آزمایشگاه را نابود کند و شروع به جستجوی خشونت آمیز برای یافتن یک مرد کند، تیم فیچ از سرعت رشد سریع او نگران می شود. مردی که او را باردار کند دولت ایالات متحده قاتل استاد پرستون لنوکس (مایکل مدسن) و تیمی از کارشناسان را برای متوقف کردن او می فرستد.

“گونه ها” یک فیلم مسخره است که دارای برخی جلوه های آرایش شگفت انگیز و CGI نه چندان عالی است. بازیگران کالیبر اسکار مثل آقا دارد. بن کینگزلی همه چیزش را صرف یک فیلمنامه دیوانه می کند در حالی که افرادی مانند مایکل مدسن از انجام آن خوشحال هستند. همچنین این نقش موفقیت آمیز برای نقش اصلی فیلم، ناتاشا هنستریج بود که حضور خیره کننده ای در مورد او دارد. او بدون شک دلیل اصلی این است که این فیلم در تمام این سال ها در ذهن بسیاری از مردم نقش بسته است.بعدا

همچنین یک فرنچایز ایجاد کرد، با دنباله‌های «Species» که DND و T&A را به بازار DTV آورد. من با وجدان خوب نمی توانم این دنباله های فیلم نیمه شب را به توده مردم توصیه کنم، اما می توانم به راحتی از نسخه اصلی به عنوان یک قطعه ارزشمند علمی تخیلی دهه 90 دفاع کنم. (رایان اسکات)

فیلم های Gamera چیزهای زیادی هستند. ورودی‌های اصلی کایجوی کلاسیک کامپیر هستند که اغلب به‌عنوان سوخت نازک برای برخی از بهترین قسمت‌های «The Mystery Science Theatre 3000» به یاد می‌آیند. اما این فرنچایز همچنین آثاری واقعا عالی در این ژانر تولید کرد. مورد اصلی: Gamera: Guardian of the Universe. به کارگردانی شوسوکه کانکو، دوران جدیدی را برای هیولای کلاسیک ژاپنی آغاز کرد، با این ورودی خاص به عنوان یک سکوی پرتاب عالی. برای بازگشت تماشایی گامرا.

در این ماجراجویی سینمایی Gamera، یک کشتی در یک جزیره مرجانی مرموز به گل نشسته است که منجر به تحقیق توسط نماینده بیمه کوساناگی (Akira Onodera) می شود. او یک مهره باستانی را کشف می کند که آن را به دخترش آساگی (آیاکو فوجیتانی) می دهد. در همین حال، پرنده شناس Nagamine (Shinobu Nakayama) گزارش های مربوط به گونه جدیدی از پرنده بزرگ به نام Gyaos را بررسی می کند.هنگامی که Gyaos شروع به حمله می کند، یک نگهبان باستانی ظاهر می شود که مربوط به Asagi است.

در اواسط دهه 90، بسیاری از هالیوود از قبل به شدت به CGI برای ایجاد جلوه های ویژه متکی بود. بخشی از چیزی که در مورد “نگهبان کیهان” عالی است این است که هنوز آن جادوی قابل لمس هیولای لباس لاستیکی را دارد. با این حال، فناوری از دهه‌های 1960 و 1970 بهبود یافته است و به آن جلوه‌های عملی اجازه می‌دهد حتی درخشان‌تر بدرخشند. نتیجه؟ برخی از بهترین اقدامات عملی کایجو که می توان امیدوار بود یافت شود.

این فیلم تعریف جدیدی از فیلم Gamera می‌دهد. دیگر فقط پسر عموی کوچکتر و شبیه لاک پشت گودزیلا نبود. Gamera در حال حاضر غیرقابل انکار عالی بود. همانطور که Gyaos بود، یک اضافه طراحی بی عیب و نقص به فرنچایز. همچنین به‌عنوان سکوی پرشی برای چندین دنباله از جمله Gamera 3: Revenge of Iris، یکی از بهترین فیلم‌های علمی تخیلی سال 1999 عمل کرد. دوران لعنتی خوبی بود. برای فیلم های هیولا. (رایان اسکات)

ده‌ها فیلم گودزیلا با کیفیت‌های متفاوت ساخته شده‌اند که به سال 1954 بازمی‌گردد، زمانی که پادشاه هیولاها برای اولین بار روی پرده نمایش بزرگ ظاهر شد. اما برای کسانی که عاشق دورانی هستند که کسی که گوجیرا می نامند هنوز یک هیولا با لباس لاستیکی بود و آن را با هیولاهای دیگر ساخته شده از لاستیک بیرون می آورد، انجام بهتر از گودزیلا در مقابل نابودی سخت است. این فیلم به کارگردانی تاکائو اوکاوارا یکی از بهترین فیلم های گودزیلای تمام دوران است.

این فیلم زمانی را تلف نمی‌کند که با گودزیلای در حال سوختن آغاز می‌شود، در آستانه فروپاشی که می‌تواند کل بشریت را تهدید کند و برای محاصره هنگ کنگ ظاهر می‌شود. در همین حال، موجودات وحشتناک جدیدی در ژاپن کشف شده‌اند و به نظر می‌رسد این موجودات سخت پوستان از ناوشکن اکسیژن، سلاحی که گودزیلا اصلی را کشت، متولد شده‌اند. این مسائل مجزای هیولا در نهایت ما را به درگیری کایجو برای اعصار می کشاند.

این آخرین ورود در دوره به اصطلاح Heisi فرنچایز گودزیلا است که دارای بهترین هیولاهای عملی در تاریخ بیش از 70 ساله این سری است. برای پیدا کردن طرح‌های هیولاهای تاثیرگذارتر از Destroyah، ظاهری عظیم، وحشتناک و جهنمی که به تنهایی ارزش پذیرش را دارد، به سختی می‌توان یافت. همچنین طراحی گودزیلا شعله ور AF منحصر به فرد و متالیک است.

با تعداد زیادی فیلم علمی تخیلی، پنیر به اندازه کافی، و برخی از بهترین اکشن های کاربردی کایجو که تا به حال روی صفحه نمایش گذاشته شده است، برای دوستداران فیلم های هیولایی ضروری است. بیهوده نیست، این تنها فیلم گودزیلا است که در حال حاضر امتیاز کاملی در Rotten Tomatoes دارد. به نظر حقیر من سزاوار آن است. (رایان اسکات)

یک فیلم سفر در زمان، یک فیلم پسا آخرالزمانی و یک فیلم علمی تخیلی ذهن‌آمیز، 12 میمون یک سواری وحشیانه است. مسلما بهترین فیلم تری گیلیام، اقتباسی از فیلم کوتاه تجربی کریس مارکر در سال 1962، La Jetée است و بروس ویلیس را در نقش جیمز کول دنبال می کند، زندانی که در زمان به عقب فرستاده شده است تا اطلاعاتی درباره یک ویروس ساخته دست بشر کشف کند که بیشتر بشریت را در زمان خود از بین برده است. چیزی که به عنوان یک ماموریت نسبتا ساده شروع می شود، تبدیل به کاوشی در جنون، زمان و رویاهایی می شود که در دنیایی اتفاق می افتد که به آرامی در حال فروپاشی است. اگرچه در سال 1995 فیلمبرداری شد، تمرکز فیلم بر نحوه درک ما از اطلاعات و رمزگشایی از حقیقت در میان این همه سروصدا، امروز به همان اندازه مرتبط است که همیشه بوده است. به روشی متفاوت، و گیلیام به اندازه کافی این فکر را با فیلمی سرد و تاریک که نشان دهنده نزول آهسته قهرمان به سمت جنون است، به تصویر می کشد.

حتی اگر امید کمی برای یافتن تا پایان فیلم وجود داشته باشد، 12 Monkeys همچنان هیجان انگیز و بسیار سرگرم کننده است.این خط بین تجاری‌گرایی و هنر را طی می‌کند و گیلیام دو تن از بزرگترین ستاره‌های هالیوود در آن زمان (ویلیس و برد پیت) را استخدام می‌کند و در عین حال آنها را بدون ذره‌ای غرور به نمایش می‌گذارد. این یک تولید بزرگ است، اما در یک داستان تحریک‌آمیز و خاص با چشم‌اندازی تاریک از آینده فرو می‌رود. همچنین داستانی چند لایه دارد که هرگز دیدگاه منحصر به فرد او را به خطر نمی اندازد. (رافائل معتمیور)

تعداد کمی از فیلم‌های علمی تخیلی مانند اقتباس مامورو اوشی از فیلم Ghost in the Shell اثر ماسامونه شیرو به اندازه نسلی تعریف‌کننده هستند. این فیلمی است که الهام بخش فیلمسازان بی شماری در سراسر جهان، چه در انیمیشن و چه در لایو اکشن، شده است. ماتریکس را بدون Ghost in the Shell نخواهیم داشت و غول‌پیکرانی مانند جیمز کامرون و استیون اسپیلبرگ از طرفداران بسیار آن محسوب می‌شوند. علاوه بر این، این فقط یک قطعه واقعاً هیجان انگیز و به یاد ماندنی از سینمای علمی تخیلی است. داستان فیلم در آینده‌ای دور اتفاق می‌افتد، زمانی که اکثر مردم نوعی کاشت سایبرنتیک دارند و برخی حتی مغز سایبری دارند که امکان دسترسی به اینترنت را فراهم می‌کند.داستان یک مامور امنیت عمومی سایبورگ را دنبال می کند که در حال تعقیب یک هکر مرموز است.

Mamoru Oshii کار بزرگی برای فشرده کردن طرح پیچیده و متراکم مانگای اصلی انجام می دهد و در عین حال برداشت خود را از مواد اضافه می کند. این یک فیلم سیاه با جدیت خام است که در مورد ماهیت خود، هویت و رابطه ما با فناوری تعمق می کند. درک کامل لایه‌های موضوعی موجود در این فیلم و روشی که هر صحنه بر اساس ایده‌های موضوعی شکل می‌گیرد، به چندین تماشا نیاز دارد، در حالی که او به این فکر می‌کند که چقدر از انسانیتش در زیر همه سایبرنتیک‌هایش باقی مانده است. Ghost in the Shell همچنین یک فیلم کاملاً زیبا است که باید به آن نگاه کرد، با Production I.G ترکیبی خیره کننده از انیمیشن سنتی cel با انیمیشن CGI. از بسیاری جهات، این پاسخ دهه 90 به آکیرا است که فیلم به آنچه انیمیشن می تواند انجام دهد، با جلوه های لنز و توجه به نور و سایه که در خدمت خلق فیلمی است که شبیه هیچ چیز قبلی یا پس از آن نیست. (رافائل متمایور)