یک دوره نهایی ناامیدکننده که مقاومت در برابر آن سخت است

خرس به معنای واقعی کلمه در حال قدم زدن در فاضلاب است. در قسمت اول از خرسدر فصل پنجم و آخرین فصل، صبح روز بعد از پایان پر تنش فصل گذشته، یک طوفان رعد و برق رستوران اصلی را محاصره می‌کند، که طی آن سرآشپز کارمی (جرمی آلن وایت) به سرآشپز سیدنی (آیو ادبیری) و «خاله» ریچی (ایبون ماس-باچرخ) اطلاع می‌دهد که دارد تلفنش را قطع کرده است. اکنون باران و ته سیگارهای دور ریخته شده دیروز در حال مسدود شدن لوله اصلی مؤسسه است و یک روز بسیار انفجاری را برای کارکنان رستوران نشان می دهد.

یا اینطور فکر می کنید. البته، لوله‌های بسته استعاره‌ای بصری کنایه‌آمیز از اخلاق اصلی نمایش است: اینکه بدون مراقبت و حمایت مناسب از کارکنان سخت‌کوش (یا خانواده)، هر رستوران (یا شخص) با نیت خوب اما معیوب محکوم به شکست است. در عمل، این چیزی است که بسیاری از کارکنان رستوران (و خرس) بینندگان می دانند، اما ممکن است آماده اعتراف نباشند: از آنجایی که داستان جای دیگری برای رفتن وجود ندارد، زمان پایان دادن به این تلاش فرا رسیده است.

به اندازه شخصیت او به طرز دردناکی خودآگاه است، خرس همیشه نسبت به جایگاه خود در دستگاه فرهنگی گسترده تر آگاه بوده است. بعد از دو فصل فوق‌العاده، قسمت سوم و چهارم سریال طرفداران و منتقدان را به دلیل خود شیفتگی، احساساتی بودن یا صرفاً بی‌تفاوت بودن تقسیم کرد، زیرا، خوب، شخصیت‌ها و انتخاب‌های کارگردانی خود کمی بیش از حد خود شیفته، احساساتی و بی‌تفاوت بودند. کریستوفر استور، خالق سریال، برای فصل آخرش به اصول اولیه بازمی گردد. فلاش‌بک‌های طولانی، قسمت‌های بطری و تفکرات غزلی از بین رفته‌اند، و در عوض، هرج‌ومرج و برادری که سریال به آن معروف است، در بیشتر موارد در یک روز عملیاتی در هم تنیده شده است که یا رستوران را سرپا نگه می‌دارد یا برای همیشه غرق می‌کند.

از اولین اپیزود نمایش، خرس در لبه ورشکستگی قرار گرفت، اما با این حال توانست خود را بیرون بکشد (مخاطرات همیشه بالا بود، اما استیک ها هرگز خشک سرو نمی شدند، اگر بخواهید). بنابراین، وقتی الگوی صندلی و سقف فرو رفته کارکنان را به سمت مسابقات فریادهای لذت‌بخش‌تر سوق می‌دهد، که بین مونتاژهای سریع از کلوزآپ‌های آشپزی قرار می‌گیرد و شخصیت‌هایی که در مورد اینکه چگونه این افراد هستند که به کسب و کار احساس خانه بودن می‌کنند، صحبت می‌کنند، احساس می‌شود. خرس به جای پختن چیزی تازه، از بهترین موفقیت های خود استفاده می کند.

کارمی با احساس گناه به خاطر رفتن و عبوس تر از حد معمول، تقریباً در بیشتر فصل به یک شخصیت پس زمینه تبدیل می شود، آنقدر مشغول تنظیم احساسات خود است که به سختی چیزی می گوید جز “متاسفم”. شخصیت‌های کمیک مانند برادران دست و پا چلفتی فک (متی متیسون و ریکی استافیری) بسته به تحمل شما نسبت به رفتارهای تک‌بعدی‌شان همچنان جذاب یا خسته‌کننده هستند و حتی ریچی نیز به نظر می‌رسد از آنچه در حال رخ دادن است جدا نیست. او به قدری حواسش به وقایع قسمت انفرادی «گری» در ماه گذشته پریشان شده است که زود دچار سانحه رانندگی می شود و بقیه روز را در گیج سپری می کند.

در همین حال، همانطور که لوکا (ویل پولتر) پس از تلاش برای اولین بار مک گریدل، با شیرینی‌پز مارکوس (لیونل بویس) شوخی می‌کند، “برای ثبات، مک دونالد باید یک ستاره میشلین داشته باشد.” گاهی اوقات خوشمزه ترین وعده های غذایی که به یاد می آورید همان هایی است که در زمان گرسنگی سرو می شوند و تازه کار را انجام می دهید. خرس تا حدودی به این دلیل است که، حتی اگر سال‌ها پیش به اوج سفرهای شخصیت‌هایش رسید، داستان سرایی بلندپروازانه و توجه به شخصیت‌های پیچیده همچنان رضایت‌بخش است، به‌گونه‌ای که تعداد کمی از برنامه‌های تلویزیونی دیگر در این دهه می‌توانند آن را برآورده کنند.

در نیمه دوم فصل پنجم، پس از اینکه مشتریان بالاخره ظاهر شدند و قابلمه ها و درگیری های بین فردی واقعا شروع به جوشیدن کردند. خرس پتانسیل خود را برای عظمت به ما یادآوری می کند. هیچ چیز دیگری در تلویزیون به این ظرافت ماشینی را که برای پرورش تجربه هنری استفاده می‌شود، نشان نمی‌دهد، و داستان‌های فرعی مربوط به غذا خوردن پدر مارکوس در مسیر حرکت بیر و تینا (لیزا کولون-زایاس) به سمت تبدیل شدن به یک CDC احساس درآمد و صمیمیت است. و استورر هنوز هم موفق می‌شود کمی سرگرمی متا گستاخانه را وارد این ترکیب کند: وقتی دونا (جمی لی کرتیس) از پشت خانه بازدید می‌کند و از پیت (کریس ویتاسک) می‌پرسد که آیا سید و پسرش با هم قرار دارند، ارسال‌کنندگان SydCarmy از پاسخ او خوشحال می‌شوند (“من فکر نمی‌کنم اینطور باشد، اما نظریه‌هایی وجود دارد”).

چگونه خرس گره زدن پایان‌های شلوغ او هنوز در راه است (آخرین سریال، «گوساله اصلی شیکاگولند» برای منتقدان نمایش داده نشده است)، اما می‌توان گفت که اگرچه استور از انتظارات طرفداران آگاه است، اما به دیدگاه خود پایبند خواهد ماند. همانطور که جیمی (الیور پلات) به سید توصیه می کند، “گاهی اوقات وقتی دنیا به شما می گوید که بروید، باید گوش کنید.” سید – که از رستوران و به طور ضمنی از خود نمایش صحبت می کند – پاسخ می دهد: “من به حرف دنیا گوش نمی دهم، من به حرف تیمم گوش می دهم.”