Godzilla Minus Zero یکی از بزرگترین انتقادات را به این فرنچایز برطرف می کند

این مقاله حاوی نور است اسپویلرها برای «گودزیلا منهای صفر».

گودزیلا در طول عمر بیش از 70 سال خود از محبوبیت پایداری برخوردار بوده است و این جای تعجب نیست. گودزیلای ۱۹۵۴ ایشیرو هوندا نه تنها یک موجود عالی عنوان داشت، بلکه یک درام انسانی به‌طور شگفت‌انگیز سنگینی داشت که مثلثی عاشقانه را با معماهای اخلاقی بزرگ ترکیب می‌کرد، که همگی به مواد مضمونی عمیق و تاثیرگذار فیلم می‌خوردند. این یک ترکیب قاتل است و فیلم هوندا هنوز هم یکی از بهترین فیلم‌هایی است که در تمام این سال‌ها در این فرانچایز ساخته شده است. اگرچه استودیوی توهو بلافاصله سریال را به سمت نمایشی بزرگتر سوق نداد، فیلم های گودزیلا طبیعتاً این مسیر را دنبال کردند. هر فیلم متوالی شروع به ایجاد صحنه‌های حمله هیولاهای بزرگ‌تر کرد و با قرار دادن هیولاهای مختلف در مقابل یکدیگر ویرانی بیشتری ایجاد کرد.

این جهت باعث شد که شخصیت های انسانی در هر فیلم زمان و اهمیت کمتری داشته باشند. به این ترتیب، نویسندگان و کارگردانان مختلف شروع به برخورد با آنها به عنوان شخصیت های سطحی کردند. اگرچه تلاش های متعددی برای اصلاح این موضوع صورت گرفته است، اما این مشکلی است که همچنان ادامه دارد. حتی فیلم‌های MonsterVerse نیز قربانی این انتقاد عمومی شده‌اند که شخصیت‌های انسانی درجه دو هستند.

این بخشی از دلیلی است که گودزیلا منهای وان تاکاشی یامازاکی مانند یک نفس تازه است. این فیلم دارای داستانی انسانی است که مسلماً هسته اصلی فیلم است و گودزیلا بیشتر یک ویژگی حمایتی است. این رویکرد در عاقبت، Godzilla Minus Zero ادامه می‌یابد، که با ادامه داستان‌های شخصیت‌های از قبل تثبیت‌شده و افزودن شخصیت‌های جدید عالی، بر کاراکترهای بزرگ Minus One دوچندان می‌شود.

اگر بخواهیم منصف باشیم، بسیاری از فیلم‌های قبلی در فرانچایز گودزیلا وجود داشته‌اند که شخصیت‌های انسانی و خط داستانی واقعاً قانع‌کننده‌ای را به نمایش می‌گذارند. چند موردی که به ذهن می رسد عبارتند از: گودزیلا در برابر بیولانته، گودزیلا در برابر دسترویا و شین گودزیلا. کاری که این فیلم‌ها به خوبی انجام می‌دهند، یافتن شخصیت‌ها و داستانی است که کاملاً مبتنی بر حملات گودزیلا یا دیگر هیولاهای غول‌پیکر نیست، به این معنی که شخصیت‌ها به همان اندازه که واکنش‌پذیر هستند، فعال هستند. وقتی این دومی کارکرد اصلی آنها می شود، خود فیلم ها اساساً به مخاطب می آموزند که چندان به مردم اهمیت ندهند و به آنها یاد می دهند که صبورانه منتظر بمانند تا صحنه اکشن بزرگ بعدی از راه برسد. به این ترتیب، مشکلاتی که برخی از فیلم‌های گودزیلا دارند، با مشکل مشابهی که بسیاری از فیلم‌های ژانر با آن مواجه هستند، تفاوت چندانی ندارد.

جایی که تاکاشی یامازاکی در گودزیلا منهای صفر از این مشکل فراتر می‌رود، در نحوه ایجاد تنش دراماتیک بین شخصیت‌ها و ظاهر گودزیلا (یا در مورد فیلم، گیدورا) است. ما، مخاطبان، می‌خواهیم هیولاهای غول‌پیکری را که برای آنها آمده‌ایم ببینیم، اما داستان یامازاکی، بسیاری از این افراد را افرادی قرار می‌دهد که احتمالاً در صورت حضور، وضعیت بدتری خواهند داشت. دانشمند کنجی نودا (هیدتاکا یوشیکا) پس از جنگ جهانی دوم به سختی سر درد ژاپن را بر فراز آب نگه می دارد، چه رسد به اینکه مجبور باشد با حملات کایجو مقابله کند. ادامه حیات گیدورا برای هواشناس ماکوتو آئویاما (ماسامی ناگاساوا) بار شخصی است، در حالی که توانایی های گودزیلا وسوسه تاریکی برای پروفسور کانجی موراکامی (مین تاناکا) است. در همین حال، کویچی شیکیشیما (ریونوسوکه کامیکی) که اراده خود را برای زندگی در Minus One یافته است، دیوانه وار برای حفظ خانواده اش مبارزه می کند. با این حال، علاوه بر مراقبت از دختر خوانده آکیکو (سو ناگاتانی)، همسرش نوریکو (مینامی هامابه) به سلول‌های گودزیلا آلوده است که ممکن است در نهایت او را بکشند یا به روش‌های دیگری مورد استفاده قرار گیرند. تنش بین تمایل به دیدن گودزیلا و نخواستن این که آن افراد در نتیجه آن رنج ببرند، چیزی است که یامازاکی به زیبایی از آن استفاده می کند.

یکی از چشمگیرترین جنبه های Godzilla Minus Zero مهار آن است. به‌عنوان دنباله‌ای مستقیم و پرهزینه برای فیلم بسیار موفق Godzilla Minus 1، برای تاکاشی یامازاکی و تیمش منطقی است که جلوه‌های بصری فیلم را گسترش دهند. با توجه به اینکه Minus One برنده جایزه اسکار بهترین جلوه های بصری شد، وسوسه انجام این کار باید به ویژه قوی باشد و آن را به اولین فیلم برای «گودزیلا» تبدیل کرد که زمانی برنده اسکار شد. با توجه به این پیروزی، در واقع بسیار قابل توجه است که یامازاکی «منهای صفر» را به یک فیلم عجیب و غریب VFX تبدیل نکرد.

در عوض، به نظر می‌رسد یامازاکی درک عمیقی از آنچه جلوه‌های بصری را عالی می‌کند، یعنی توانایی آن‌ها در تقویت یک داستان خوب و شخصیت‌های آن، دارد. سکانس های اکشن در «منهای صفر» به خاطر طراحی منحصر به فرد و نحوه استفاده از شخصیت ها به یاد ماندنی هستند. لحظاتی مانند پرواز شیکیشیما در دهکده ای که توسط پرتو گرانشی گیدورا واژگون شده است و نودا باید با زمان مسابقه دهد تا تله ای برای گیدورا بگذارد، بیشتر می شود زیرا شخصیت ها به جای تماشای آن مستقیماً در اکشن نقش دارند.

همه به همین دلیل است که اوج بزرگ گودزیلا منهای صفر ارتباط نسبتا کمی با گودزیلا و گیدورا دارد و بیشتر به سرنوشت خود شخصیت های انسانی مربوط می شود. در یک فیلم کمتر، چنین صحنه هایی مانند یک انصراف اجباری به نظر می رسد. در منهای صفر، آنها به اندازه هر چیز دیگری در فیلم قانع کننده هستند. شاید بیش از 70 سال طول کشیده باشد، اما گودزیلا واقعاً بالاخره به همان جایی که شروع کرده بود بازگشت: درام انسانی. که اتفاقاً شامل یک هیولای غول پیکر (هرچند کاریزماتیک) می شود.

گودزیلا منهای صفر اکنون در سینماها اکران می شود.