نقد و بررسی فصل سیزدهم داستان ترسناک آمریکایی: کمپ گروتسکری رایان مورفی از اقبال خارج شد

برای 13 فصل، داستان ترسناک آمریکایی در مواقعی مجذوب می‌شود، وحشت‌زده می‌شود و اشک را خسته می‌کند. و به نظر می‌رسد که آخرین قسمت از مجموعه‌های آنتولوژی آگاهانه اجتماعی رایان مورفی از فیلم‌های غم‌انگیز اردوگاهی آماده است که هر سه را دوباره انجام دهد و یک کابوس پر از نوستالژی را به نمایش بگذارد، همانقدر که به‌طور ملایمی جذب‌کننده و در عین حال بسیار خشن است.

پس از یک رشته فصلی که نتوانستند واقعاً به این جذابیت دست پیدا کنند و با سال 2023 به پایان رسید. ظریف، FX راه اندازی شد داستان ترسناک آمریکاییفصل 13 به نوعی AHS-می رود-یک پروژه MCU که برخی از به یاد ماندنی ترین شخصیت ها و نمادهای سریال را دوباره ادغام می کند – Coven جادوگرانی که در خیابان راه می روند! ایوان پیترز با کت و شلوار گیمپ!—در خط داستانی جدیدی که نوید «بی ثباتی» و «آشوب» مرتبط با عدد 13 را می دهد. در سه قسمت اول، مطمئناً این بی ثباتی را داریم، اما بیشتر به کیفیت سریال مربوط می شود تا روایت آن.

فصل با بن (جوی پولاری)، یک کارگر آسایشگاه و تریسکایدکافوب (کسی با ترس از شماره 13) آغاز می شود که وظیفه مراقبت از آقای ناس (فدور استیر)، یک خون آشام هشتاد ساله را دارد که میل به استفراغ صفرا در اواخر شب و تماس چشمی ناخوشایند هنگام اسفنج دارد. در همین حال، مجموعه‌ای از تصادفات و قتل‌عام‌های عجیب که هر بار جان 13 قربانی را می‌گیرد، ممکن است به یک سری سرقت قبر در سراسر جهان مرتبط باشد، و کوردلیا گود (سارا پائولسون)، رهبر فعلی و مدیر آکادمی جادوگران خانم روبیشو، پیش‌بینی می‌کند که «چیز بدی در راه است».

ممکن است آن چیز شرور، مراقب دیگر آقای ناس، کنستانس لنگدون (جسیکا لنگ)، همسایه فضول و بی قرار فصل افتتاحیه سریال باشد یا نباشد. لانگ با کشش اهریمنی جنوب و بدخواهی که به سختی پنهان می شود، هر بار که روی پرده می رود، مسحور می شود، چه در حال باز کردن تکه هایی از داستان بنی شیرین خود باشد، چه مهمانی های شام با مردگان برپا کند، یا در کمال ناباوری کلمه “arseholes” را فریاد بزند.

اما وقتی لانگ توجه ما را به خود جلب نمی‌کند، این قسمت‌های اولیه از هم جدا می‌شوند، اگر کاملاً خسته کننده نباشند. طرح نهایی کنستانس هر چه که باشد – چه تسلط بر جهان، چه جاودانگی، یا نامزدی امی برای لانگ – آنقدر که مورفی و شرکت فکر می کنند مرموز به نظر نمی رسد، و در حالی که محور قرار دادن بن بسته به عنوان شخصیت اصلی ما ممکن است روی کاغذ منطقی باشد، زمانی که سایر بازیگران آن را با توجه به اجرای انبوه زمان و تناسب های هولناک پولیس نشان می دهند. اصرار صریح بر اینکه چیز بدی در راه است، باعث وحشت یا سرگرمی زیادی نمی شود.

مشکل اصلی فصل این است که چگونه زمان‌های پخش بسیار کوتاه اپیزودها (قسمت سوم، “Rauhnacht”، کمتر از 22 دقیقه است، تقریباً نصف طول هر قسمت از چند فصل اول) نشان‌دهنده عدم تعهد سازندگان برای ارائه یک نمایش کامل است. داستان ترسناک آمریکایی تجربه وقتی زمان زیادی از صفحه نمایش به بازبینی عناصر داستانی فصل‌های قبل یا معرفی شخصیت‌های قدیمی به عنوان ابرقهرمانان مارول اختصاص می‌یابد، اغلب تغییراتی از با ارزش‌ترین سطرهایشان را بازگو می‌کنند در حالی که دوربین روی آنها معطل می‌ماند که گویی منتظر تشویق هستند، شتاب نمایش متوقف می‌شود.

با این حال، شوخ طبعی و سبک بصری خودنمایی نمایش می تواند حتی احمقانه ترین لحظات را نیز سخت کند. هر سریالی که جان واترز در آن نقش یک فلبوتومیست دوستدار مار را بازی می کند، نباید زیاد جدی گرفته شود، و در حالی که سه اپیزود اول بیشتر سرگردان بود تا تپش قلب، شاید این فصل هنوز هم چند ترفند در آستین دارد.

شاید احساس فراگیر که نویسندگان مجموعه ای از متمایز را معرفی کردند داستان ترسناک آمریکایی عناصر در یک واژه پرداز و بیرون ریختن آنچه اکنون روی صفحه می بینیم، کاملا تصادفی نیست. سریال همیشه با آنچه که آزمایش آمریکایی را بسیار وحشتناک می کند تنظیم شده است، و به نظر می رسد هدفمند حیله گرانه است که فصل تا کنون چقدر زمان را به معرفی استفاده از هوش مصنوعی بن تنها اختصاص داده است. چت بات برای تحقیق و راهنمایی. آیا به مورفی بیش از حد اعتبار می‌دهد که بگوییم پخش حیرت‌انگیز نمایش با هوش مصنوعی بخشی از تفسیر فرامتنی بزرگ‌تر درباره منظره جهنمی است که عصر دیجیتال کنونی ماست، یا فقط یک شاخص دیگر است که داستان ترسناک آمریکایی بالاخره باید از بدبختی رها شود؟