توضیح برادوی “اینجا زغال اخته وجود دارد”، مصاحبه بازیگران

نمایشنامه جدید برادوی اینجا زغال اخته وجود دارد عنوانی به ظاهر خوب دارد که مسائل جدی‌تر را رد می‌کند – و یک داستان واقعی بسیار دراماتیک – در زیر آن. هنگامی که یک آلبوم عکس مرموز نازی ها، که اکنون به عنوان آلبوم هوکر شناخته می شود، در سال 2007 به موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده رسید، محتوای آن جهان را متحیر و شوکه کرد. در اینجا تصاویری از افسران نازی و دستیاران آنها در حال لبخند زدن، خندیدن، نوشیدن و خوردن زغال اخته – از اوقات فراغت خود لذت می بردند، در حالی که پایین تپه اردوگاه کار اجباری آشویتس بود که در آن زندانیان یهودی نابود می شدند.

این تصاویر به ظاهر نامتجانس، آرشیودار موزه، ربکا اربلدینگ را مجذوب خود کرد، که از همکاران خود برای کشف رمز و راز پشت این عکس‌ها که بیش از 60 سال پنهان بود، دعوت کرد. این تلاش اکنون در آخرین نمایشنامه مویزس کافمن، نامزد دو بار تونی، روی صحنه به تصویر کشیده شده است، که آثار تحسین شده او عبارتند از پروژه لارامی و 33 تغییرات.

این نمایشنامه نویس و کارگردان به Gold Derby می گوید: «این یک داستان پلیسی در هسته خود است. این آرشیودار این کمک عجیب و مرموز را دریافت می‌کند و می‌گوید این‌ها عکس‌هایی از اردوگاه کار اجباری آشویتس هستند. او انتظار دارد تصاویری را ببیند که ما عادت کرده‌ایم درباره آشویتس ببینیم، اما وقتی آلبوم را باز می‌کند، چیزی که می‌بیند عکس‌هایی از افسرانی است که اردوگاه را اداره می‌کردند. در هیچ یک از این دو قربانی حتی یک قربانی وجود ندارد، او متوجه می‌شود که این سه‌ساله در مورد یک سفر شناسایی می‌شود. آلبوم می تواند به ما بگوید.”

“ما به سلفی های یک افسر اس اس که در آشویتس کار می کرد نگاه می کنیم. چگونه این نحوه درک ما از تاریخ را تغییر می دهد؟” آماندا گرونیچ، نمایشنامه نویس، که نامزد جایزه پولیتزر 2024 شد، اضافه کرد. زغال اخته همراه با کافمن “ما چیزهایی در مورد عاملان، در مورد اردوگاه، در مورد همه همدستی، گناه، از خود راضی بودنمان می آموزیم. همه ما وقتی به این تصاویر نگاه می کنیم، با خود می گوییم “من در این داستان چه کسی بودم؟”

اینجا زغال اخته وجود دارد اولین بار در سال 2018 به عنوان یک اثر در تئاتر کلونی میامی به نمایش درآمد، سپس در سال 2022 با فیلمنامه ای از کافمن و گرونیچ در سالن نمایش La Jolla در سن دیگو به نمایش درآمد. سال بعد، در شرکت تئاتر شکسپیر در واشنگتن دی سی ارائه شد، سپس اولین حضور خود را در خارج از برادوی در کارگاه تئاتر نیویورک در سال 2024 انجام داد و به دنبال آن یک تور ایالات متحده در سال 2025 برگزار شد. قبلاً جایزه لیگ درام و جایزه حلقه منتقدان بیرونی را دریافت کرده بود. این نمایش در اوایل سال جاری قبل از شروع اجرای محدود خود در تئاتر بریمور این هفته در بریتانیا به نمایش درآمد.

این نمایشنامه توسط اسکات بارو، بازیگر نقش کارل هوکر در برادوی، و گرانت وارگاس، که جای تیلمن تاوب، پیتر ویرث و دیگران را پر می کند و پیش از این نیز اجرا کرده است، ساخته شده است. بارو می‌گوید: «خطر این نوع مواد، چون اطلاعات بسیار سنگینی دارد، این است که ما اساساً یک سخنرانی در TED برگزار می‌کنیم. در اولین اجرای ما متوجه شدیم که این یک رویداد تئاتری است، نه فقط یک سخنرانی TED، نه ارائه اطلاعات.

وارگاس خاطرنشان می کند که علیرغم آگاهی از اعمال شیطانی که خارج از قاب این عکس ها در کمین هستند، مردم می توانند با فعالیت های روزمره ای که به تصویر کشیده می شوند ارتباط برقرار کنند. “می نوشید. شما در محل کار با مردم صحبت می کنید. تو داری با سگت بازی میکنی.” “همه این کارهایی که ما هر روز انجام می دهیم و هرگز فکر نمی کنیم توانایی انجام چیزهایی را داریم که این افراد قادر به انجام آنها هستند. اما اگر آنها دقیقاً مانند ما هستند، پس باید از خود بپرسیم: در من چیست؟ من هر روز چه کار می کنم؟ هر روز چه تصمیم هایی می گیرم که می تواند بر نتیجه چیزی بسیار بزرگتر از من تأثیر بگذارد؟”

مایکل سروریس، بازیگر برنده دو جایزه تونی، توضیح می دهد که بازیگران اصلی آرشیوداران موزه یادبود هولوکاست هستند. او می گوید: «این ما همیشه هستیم. “اما ما به آن نیز وارد خواهیم شد [what] اسکات [Barrow] دوست دارد چهره های مختلفی را که در این قطعه ذکر شده است، “طلسم” بنامد. برخی از بازیگران نقش های متعددی را ایفا می کنند. سروریس همچنین نقش پیتر ویرتس را بازی می‌کند که پدرش ادوارد، رئیس پزشک اس‌اس در آشویتس و رئیس دکتر منفور جوزف منگله، معروف به “فرشته مرگ” بود.

سروریس می‌گوید: «ما دوست داریم فکر کنیم که وقتی شیطان را ببینیم، آن را می‌شناسیم، و من فکر می‌کنم کاری که این نمایشنامه به طرز دردناکی انجام می‌دهد این است که نشان می‌دهد احتمالاً این درست نیست. “فکر می‌کنم این قلب چیزی است که این قطعه از شما می‌خواهد به آن نگاه کنید – این واقعیت که چندین چیز می‌توانند همزمان درست باشند، و آنقدر واضح نیست که ما فکر می‌کنیم. و پاسخ‌ها به آنچه که ما انجام می‌دهیم احتمالاً آنطور که فکر می‌کنیم واضح نیست.”

دلیا کانینگهام نقش ربکا اربلدینگ، آرشیودار موزه یادبود هولوکاست را بازی می کند و در حالی که برای این نقش آماده می شد، با اربلدینگ واقعی ملاقات کرد. این بازیگر می‌گوید: “او فقط یک فرد فوق‌العاده باهوش است، و یک مورخ فوق‌العاده بینا است که اهمیت چیزی را که ممکن است در نگاه اول شبیه به آن نباشد، درک می‌کند، اینکه او چیزهای زیادی در مورد جنایات این نسل‌کشی به ما می‌آموزد. او به ما در مورد انسانیت می‌آموزد.”

میشل بک، بازیگر نقش شارلوت شونزل، یکی از زنان نازی که گمان می‌رود در آلبوم هوکر حضور دارد، می‌افزاید: «ما در تمرین‌ها کمی در مورد اینکه چگونه نمایشنامه منشوری است که از طریق آن می‌توان بسیاری از وقایع مختلف را در طول تاریخ مشاهده کرد، صحبت کردیم. “یک چیزی که امیدوارم مخاطبان از آن دریافت کنند این است که واقعاً به انسانیت و توانایی های مردم نگاه کنند و راه هایی را ببینند که ممکن است ما در حال حاضر در رویدادها همدست باشیم. [of a similar nature]”

کاتلین چالفانت، بازیگر نامزد تونی، نقش جودی کوهن، مدیر سابق آرشیو عکاسی موزه را بازی می کند. چالفانت می گوید: «این یک بازیگر بسیار شگفت انگیز است. “به عنوان یکی از OGs [of past productions]، باید بگویم این افراد جدیدی که وارد شدند، این روند را پذیرفتند که یک روند عادی نیست. از زمانی که این نمایش وجود دارد، مردم مجبور شده اند با سرعت زیادی حرکت کنند. اما این افراد درخشان هستند و مطالب را روشن می کنند.

چالفانت می افزاید: “هنوز زمان برای پرسیدن سوالات وجود دارد.” “بسیار هیجان انگیز است که قسمت جدید گروه وارد شود و نه تنها افرادی که مدیران شرکت هستند، بلکه اطرافیان آن، دانش آموختگان ما که همگی در ایجاد آن نقش داشته اند، دور هم جمع شوند.”

بازیگران به ماکت های آلبوم عکس روی صحنه دسترسی دارند که به آنها کمک می کند در داستان غوطه ور شوند. کافمن توضیح می‌دهد که تصاویر بر روی «هر سانتی‌متر مربع صحنه» پخش می‌شوند تا کیفیتی سه‌بعدی به آن‌ها بدهد. در اصل مخاطب قاب ها را درون قاب می بیند.

براندون فلین که نقش راینر هوس، نوه رودولف هوس، معمار اصلی آشویتس را بازی می‌کند، تأکید می‌کند: «تصاویر شخصیت‌های نمایش هستند». “مخاطبان می توانند آنها را از نزدیک به شیوه ای بسیار خاص و عالی ببینند و بازیگران آنها را در مقابل چشمان شما بازجویی می کنند. آنها به عنوان راهنمای بصری از طریق پیچیدگی نحوه نگاه شما به این تصاویر و تلاش برای یافتن حقایق و حقیقت آنچه در آنجا می گذرد کمک بزرگی به من می کنند.”

تولید گام های دیگری برای اطمینان از ماندگاری هولوکاست در حافظه زنده ما برداشته است. این تولید اخیراً میزبان 19 بازماندگان اردوگاه کار اجباری آلمانی بود که این فرصت را داشتند که با بازیگران و تیم خلاق صحبت کنند. علاوه بر این، زغال اخته یک طرح برجسته بلیط دانشجویی را راه اندازی کرد که قصد دارد 7500 دانشجو و استاد را به برادوی بیاورد.

گرونیچ خاطرنشان می کند: “در حین کار، ما دائماً از قربانیان، بازماندگان و فرزندان آنها و خانواده های آنها آگاه بودیم.” “آیا ما داستان آنها را انجام می‌دادیم؟ آیا آنها را گرامی می‌داشتیم؟ صحنه‌ای وجود دارد که من نمی‌گویم کجا آن را کشف می‌کنیم.

گرونیچ در پایان می‌گوید: «فکر می‌کنم آنچه بسیار قابل‌توجه بود این بود که متوجه شدم تمام بازماندگانی که این عکس‌ها به آنها نشان داده شد، که در زمان گرفتن این عکس‌ها در آشویتس حضور داشتند، همه یک چیز را گفتند: آنها را نشان دهید.» «اجازه دهید مخاطب خودش آنها را ببیند. بگذارید مخاطب سوالاتی را که می پرسد بپرسد و خودش به نتیجه برسد. ما این مسئولیت را احساس کردیم تا مطمئن شویم که این کار را انجام دادیم.”

تماشای مصاحبه با بازیگران و زمان خلاق اینجا زغال اخته وجود دارد زیر