چرا اندی ویر نویسنده Project Hail Mary فکر می کند که داستان های علمی تخیلی اخیراً “بزرگ” شده است [Exclusive]

اندی ویر، نویسنده رمان‌های موفق «مریخی» و «پروژه درود مری» در گفت‌وگو با جرمی متای از این فیلم، اعتراف کرد که جهان هرگز به این اندازه از داستان‌های علمی تخیلی استقبال نکرده است. چیزی که چند نسل پیش به قلمرو «نژادها» و بیگانگان تنزل داده شد، اکنون مورد قبول همه قرار گرفته است. ویر خاطرنشان می‌کند که این به هنرمندان اجازه می‌دهد تا داستان‌های علمی تخیلی جدی‌تر و دراماتیک‌تری تعریف کنند. وقتی مخاطبان جریان اصلی آن را جدی گرفتند، ژانر بر همین اساس رشد کرد.

و ویر سهم خود را برای بالا بردن شهرت این ژانر انجام داده است. فیلم‌هایی که بر اساس رمان‌های او ساخته شده‌اند – به نام مریخی ریدلی اسکات و پروژه فیل لرد و پروژه درود مریخ کریستوفر میلر – به دلیل سختگیری علمی خود (به ویژه مریخی) شناخته شده‌اند. و در حالی که آنها علمی تخیلی هستند، هر دو فیلم به علم، تحقیق و قدرت عقل انسان توجه زیادی دارند. فیلم‌هایی برای بزرگسالان هستند که جزئیات نجوم، فیزیک، زبان یا گیاه‌شناسی را کم‌اهمیت یا کم‌اهمیت نمی‌کنند. به این ترتیب، این فیلم ها نسبتا “بزرگسالانه” به نظر می رسند.

ویر همچنین این را تا حدی به فیلم‌های ابرقهرمانی مختلفی نسبت می‌دهد که در قرن بیست و یکم اکران شده‌اند. بسیاری از این فیلم‌ها دارای عناصر علمی تخیلی هستند و حتی یک قطعه فانتزی مارول می‌تواند اعتبار بیشتری را برای این ژانر به ارمغان بیاورد. همانطور که ویر گفت، “پدیده فیلم ابرقهرمانی کمک کرد تا عناصر بیشتری از داستان علمی تخیلی وارد جریان اصلی شود.”

البته، هوش مصنوعی، جهان‌های موازی و سفر در زمان اغلب در داستان‌های ابرقهرمانی ظاهر می‌شوند و محبوبیت این ژانر باعث شده است که بسیاری از این نظریه‌های علمی عجیب و غریب به بخشی منظم از تفکر جریان اصلی تبدیل شوند. بله، از این نظر، حتی فیلم موفق باکس آفیس که Iron Man بود به رشد ژانر علمی تخیلی کمک کرد.

رونق اخیر در تلویزیون علمی تخیلی با کیفیت بالا نیز در این بحث با اندی ویر رخ داد.فقط اپل تی وی را به تنهایی روشن کنید و کرم تلویزیون علمی تخیلی مدرن را پیدا کنید، خواه Severance، Pluribus، Fondation یا Silo.ویر در توضیح این موضوع خاطرنشان کرد:

“من فکر می کنم [the genre has] کمی بزرگ شد بنابراین، قبل از آن، علمی تخیلی در اختیار افراد عادل بود. در دهه 80، چند نمایش علمی تخیلی وجود داشت. Star Trek: The Next Generation در اواخر دهه 80 وجود داشت. سپس چیزهایی مانند جهش کوانتومی و چیزهایی مانند آن وجود داشت. اما به غیر از این، نمایش های علمی تخیلی که وجود داشت به نوعی دوست داشتنی بودند. شما Battlestar Galactica را دارید […] این یک سرگرمی دسته جمعی عالی نبود.”

برخی از طرفداران «Battlestar Galactica» و «Quantum Leap» ممکن است از این نظرات بغض کنند، اما ویر در مورد یک چیز درست می گوید: نمایش های علمی تخیلی مطمئناً این روزها رایج تر به نظر می رسند. او استدلال می‌کند که این موضوع، همراه با فیلم‌های ابرقهرمانی و افرادی که اکنون به محصولات با فناوری پیشرفته‌تر دسترسی دارند، تحمل و تعهد آنها را به این ژانر بیشتر کرده است.به قول خودش:

[N]ما یک نسل کامل از مردم داشتیم که در عصر کامپیوتر بزرگ شدند […] [P]مردم از نظر اجتماعی بیشتر از داستان علمی تخیلی به عنوان یک رسانه مشروع استقبال می کنند […] من عاشق این هستم که اکنون نمایش های علمی تخیلی جدی، بسیار خوب، نوآورانه و منحصر به فرد وجود دارد.”

اساساً علمی تخیلی واقعی می شود، اساساً فیلم های علمی تخیلی و برنامه های تلویزیونی عادی تر می شوند. و به ویژه با توجه به اینکه اخیراً انواع فیلم های علمی تخیلی به میلیاردها دلار در باکس آفیس دست یافته اند، به نظر می رسد که مخاطبان به طور کلی تمایل دارند به این ژانر توجه بیشتری داشته باشند و به داستان نویسان علمی-تخیلی اجازه می دهد تا ریسک های بزرگ تری را در این روند انجام دهند.