25 کارگردان برتر تمام دوران، رتبه بندی

ممکن است برای خریدهای انجام شده از طریق پیوندها کمیسیون دریافت کنیم.

رتبه بندی بهترین کارگردانان تمام دوران کار دشواری است. چگونه خروجی یک کارگردان را در مقابل تأثیر او می سنجید؟ در نهایت سوال این است که چه کسی و چرا ماندگارترین اثر را در فرهنگ سینما از خود به جای گذاشته است.

ایجاد چنین لیستی به معنای مواجهه با واقعیت های صنعت نیز می باشد. در مقایسه با اکثریت فیلم‌ها: مردان سفیدپوست، شاهد حضور کم‌تر از فیلمسازان رنگین پوست، زنان و فیلم‌سازان عجیب و غریب خواهید بود.

هالیوود و صنعت فیلم به طور کلی از لحاظ تاریخی صدای فیلمسازان به حاشیه رانده شده را کاهش داده است و فرصت های آنها را برای ایجاد، توزیع، و به رسمیت شناختن آثارشان محدود کرده است. وقتی آن فرصت‌ها به طور نامتناسبی در اختیار همان گروه منزوی قرار گرفته‌اند، جای تعجب نیست که آثارشان بر کانون سینما تسلط پیدا کرده است. ما امیدواریم که قسمت‌های بعدی این فهرست نشان‌دهنده قدردانی بیشتر از فیلمسازان نادیده گرفته شده تاریخی و ظهور مداوم صداهای هیجان‌انگیز و متنوع باشد که رسانه‌ها را به جلو سوق می‌دهند.

تاکنون کارگردانان این فهرست دستاوردهای تاریخ سینما و نابرابری هایی را نشان می دهند که آن را شکل داده است. در اینجا 25 کارگردان برتر تمام دوران، رتبه بندی شده اند.

جان کارپنتر ممکن است فیلم های خودش را تماشا نکند، اما برای بقیه ما، او اثری پاک نشدنی در سینمای ژانر از خود به جای گذاشته است. او هالووین را در سال 1978 با مبلغ 325000 دلار ساخت، یکی از شناخته‌شده‌ترین تم‌های پیانوی ترسناک را در سه روز ضبط کرد و طرحی اسلش‌تر ساخت: سکوت وهم‌آور حومه شهر که با خشونت در هم شکسته بود، همه در یک قاب زیبای Scope. این تنها یکی از فیلم‌های مهم اوست، زیرا حمله به منطقه 13، فرار از نیویورک، و The Thing به تثبیت میراث او کمک کرد.

هالیوود هرگز نمی دانست با کارپنتر چه کند، نه اینکه برایش مهم بود. «مخمصه بزرگ در چین کوچک» قبل از تبدیل شدن به یک شیء مذهبی معتبر شکست خورد. «آنها زندگی می‌کنند» پیام ضدمصرف‌گرایانه‌اش را در یک فیلم B علمی تخیلی چشمک‌زن، که یکی از طولانی‌ترین و حواس‌انگیزترین صحنه‌های مبارزه‌ای که تا به حال در فیلم ساخته شده را به نمایش می‌گذارد. تعداد کمی از کارگردانان چنین حساسیت اشتباهی را مانند رویکرد شیک و بدیع کارپنتر نسبت به وحشت و آشفتگی حفظ کرده اند.

بیلی وایلدر از وحشت اروپا فرار کرد و با انگلیسی محدود وارد هالیوود شد و در نهایت به یکی از شوخ‌ترین نویسندگان شهر تبدیل شد. او به‌عنوان کارگردان، دائماً ژانرها را به آسانی پشت سر می‌گذاشت.» «غرامت مضاعف» که با همکاری ریموند چندلر نوشته شد، به تعریف فیلم نوآر کمک کرد؛ «آخر هفته گمشده» برنده جایزه اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی برای نگاه تزلزل‌ناپذیرش به اعتیاد به الکل شد؛ کابوس گوتیک هالیوود «سانست بلوار» به یکی از رسوایی‌ترین فیلم‌های صنعتی تبدیل شد.

Some Love It Hot با بازی مرلین مونرو به عنوان بهترین کمدی آمریکا از سوی AFI انتخاب شد. «آپارتمان» یک داستان مسخره اداری-سیاست را از طریق داستانی خنده دار، احساسی و عمیقاً تلخ از تنهایی، دلشکستگی و استثمار در محل کار به تصویر کشید که برنده بهترین فیلم شد. فیلم های وایلدر اغلب بدبینانه، خنده دار و در عین حال عمیقاً انسانی بودند. اگر برای شروع به جایی برای رفتن نیاز دارید، ما 14 تا از بهترین فیلم های او را رتبه بندی کرده ایم.

میراث کریستوفر نولان قبلاً به عنوان یک شومن مدرن تثبیت شده است، و او شاید آخرین کارگردانی است که می تواند تنها با نام خود اتفاقات پرفروشی را تداعی کند. پیشرفت متوسط ​​او “Memento” اشاره ای به جاه طلبی های مغزی او داشت. «شوالیه تاریکی» این فیلم ابرقهرمانی وحشیانه و قابل لمس را به استانداردهای پرفروش جدیدی ارتقا داد و «Inception» شهرت او را به عنوان تأمین‌کننده تماشای تماشایی باهوش اما دلپذیر جمعیت با بودجه کلان تثبیت کرد. البته، او همچنین پر سر و صداترین و پرشورترین واعظ در سینما است که از دوربین های IMAX، فیلم های واقعی و شیرین کاری های عملی دفاع می کند.

با این حال، جاه طلبی عظیم او هرگز او را از انتقاد دور نکرده است، زیرا بدخواهان به شخصیت های سرد، آمیخته های صداهای گل آلود و مقدار ناخوشایند نمایش چنگ می زنند. اما دیدن Interstellar، Dunkirk یا The Odyssey در یک نمایش واقعی IMAX، غوطه ور شدن در بینش ملموس مردی است که دقیقاً می داند چگونه یک صحنه را تنظیم کند. تماشای اوپنهایمر به معنای شگفت‌زده شدن است که او چگونه می‌تواند یک فیلم زندگی‌نامه‌ای سه ساعته را به فیلمی در مورد مردانی تبدیل کند که در اتاق‌ها صحبت می‌کنند، در چیزی به اندازه فیلم‌های هیجان‌انگیز او. نولان در یک لیگ خاص خودش است، بنابراین ما برای رتبه بندی فیلم های او با مشکل مواجه شدیم.

هیچ کس مانند ونگ کاروای تجربه حسی اشتیاق را به تصویر نمی کشد. کارگردان هنگ کنگی که اغلب با فیلمبردار کریستوفر دویل کار می کند، زبان بصری اشتیاق عاشقانه را از لکه های نئونی، نماهای اسلوموشن تار، و تحریف های مبهم زمان و حرکت ساخته است. فیلمسازان بی‌شماری کیفیت غیرقابل توصیفی را که او در فیلم‌هایش درباره درد و میل انسان به کار می‌برد، دنبال کرده‌اند. تجربه، به ویژه برجسته Chungking Express، که توسط ویژگی های خوب تونی لئونگ لنگر انداخته است. این فیلم با کمک کوئنتین تارانتینو، که مدت کوتاهی بود توسط کمپانی Rolling Thunder Pictures، او را به سینماهای آمریکا رساند، به او کمک کرد تا به یک نام آشنا بین‌المللی تبدیل شود و در سال 1997 با هم شادی بهترین کارگردانی را برای او به ارمغان آورد.

اما این “در حال و هوای عشق” است که به آن موقعیت افسانه ای بخشید. او با جفت کردن تونی لیونگ و مگی چونگ در نقش همسایگان هنگ‌کنگی 1962 که متوجه می‌شوند شوهرانشان با هم رابطه دارند، آن را به یک عاشقانه با احساس خالص و سرکوب‌شده تبدیل می‌کند. این مظهر کل پروژه وونگ کاروای است و این فیلمی است که میراث او را تثبیت کرد.همچنین در سال 2022 در رتبه پنجم منتقدان Sight & Poll of Sound قرار گرفت

رابرت آلتمن کسی نبود که به داستان سرایی منظم و کنترل شده هالیوود پایبند باشد. یک خلبان سابق بمب‌افکن که دندان‌هایش را در فیلم‌های صنعتی و تلویزیون برید، با «M*A*S*H»، یک کمدی جنگی وحشیانه و ضد استبدادی که در سال 1970 جایزه بزرگ جشنواره کن را از آن خود کرد، موفق شد. ترکیب‌بندی‌هایی که اغلب چندین مکالمه را به‌طور هم‌زمان ثبت می‌کنند و لحظات شفافیت را از هرج و مرج استخراج می‌کنند. او این سبک را در طیف وسیعی از ژانرها اقتباس کرد: “مک کیب و خانم میلر” وسترن را به عنوان یک مطالعه شخصیت مبهم ارائه کردند. “خداحافظی طولانی” نوآر را به سر و صدایی پر پیچ و خم تبدیل کرد. و «نشویل» به عنوان فیلم بزرگ آمریکایی دهه 1970 مورد قانع کننده ای بود.

پس از فیلم پر دردسر «پوپی» در سال 1980، او سال‌ها را در حاشیه کار در تئاتر و اقتباس‌های صحنه‌ای کم‌هزینه گذراند تا اینکه با «بازیکن»، طنز گزنده‌اش در هالیوود، و پس از آن «شورت کات» و «گاسفورد پارک» بازگشت. او پنج بار نامزد بهترین کارگردانی شد، اما هرگز برنده نشد، اما سرانجام در سال 2006، ماه‌ها قبل از مرگش در 81 سالگی، جایزه اسکار افتخاری را دریافت کرد.آلتمن ممکن است زمان زیادی را صرف تحلیل فیلم های خود نکرده باشد، اما نبوغ فراوانی باقی مانده است.

دیوید لین قبل از تبدیل شدن به معمار حماسه های سینمایی، از استودیوهای تدوین به یکی از بهترین تدوینگران فیلم بریتانیا تبدیل شد. تمرین در تمام مواردی که او برای تیراندازی می‌رفت، دقت را نشان می‌دهد. او پس از کارگردانی «در جایی که خدمت می‌کنیم» با نوئل کوارد، «برخورد کوتاه» را ساخت، یک رمان عاشقانه ایستگاه راه‌آهن با محدودیتی دردناک که DNA آن در فیلم‌های محبوبی مانند «پیش از غروب آفتاب» و «پل‌های مدیسون کانتی» مشهود است.

او بعداً استعداد خود را برای مقیاس ثابت کرد. پل روی رودخانه کوای برنده بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شد، اما البته لورنس عربستانی نام خود را به عظمت تبدیل کرد – فیلمی با موسیقی کمیاب متاکریتیک. این به تنهایی جایگاهی را برای او به ارمغان می‌آورد، حتی بدون دیگر ویژگی‌های کارگردانی فوق‌العاده‌اش، که همگی کارگردانی را نشان می‌دهند که با مهم‌ترین اصول داستان‌گویی هماهنگ است.

نه تنها یکی از تاثیرگذارترین ستاره های کمدی تاریخ و یکی از مشهورترین سرگرمی هایی که تا به حال در هالیوود کار کرده است، بسیاری از بزرگترین موفقیت های چارلز “چارلی” چاپلین توسط خود مرد کارگردانی شده است. از فقر لندن و صحنه موزیک تالار، در سال 1914 با فیلم بیست دقیقه عشق شروع به تجربه کارگردانی در کیستون کرد. پس از آن فیلم گرفتار در باران، اولین فیلم او با یک مسئولیت کارگردانی بود. از آن زمان به بعد، او زندگی حرفه ای خود را صرف اثبات اینکه چگونه مهارت رسمی او مکمل قدرت بدنی او است، گذراند.

شاهکارهای صوتی آرام و اولیه او شامل «کودک»، «عجله طلا»، «چراغ‌های شهر»، «دوران مدرن» و «دیکتاتور بزرگ»، اولین نمایش کامل او که در آن هیتلر را در حالی که ایالات متحده هنوز بی‌طرف بود، بدنام کرد. چنین جسارتی عواقبی داشت: در حالی که در سال 1952 در حال سفر به لندن بود، در بحبوحه ترس قرمز، دولت مجوز ورود مجدد او را لغو کرد و او در سوئیس اقامت گزید و بعداً به عنوان اسکار افتخاری در سال 1972 بازگشت.

هاوارد هاکس اثری ماندگار در ژانرهای به ظاهر نامحدود از خود بر جای گذاشته است. او به تعریف تصویر گانگستر وحشی با «Scarface» کمک کرد. او دو تا از بهترین کمدی های تمام دوران را کارگردانی کرد، «Bringing Up Baby» و «His Girl Friday». او ماجراجویی تلخ «فقط فرشتگان بال دارند» را ساخت. او دو بار در «داشتن و نداشتن» همفری بوگارت را با لورن باکال جفت کرد. و «خواب بزرگ» که یکی از اغواکننده‌ترین جفت‌های سینمایی که تا به حال روی پرده دیده شده است را ایجاد کردند. «رود سرخ» و «ریو براوو» می توانند جایگاهی را در میان مهم ترین وسترن های هالیوود داشته باشند.

هاکس همه این کارها را انجام داد. او بر این مطالب با سبکی نامرئی تأکید کرد: فیلمبرداری در سطح چشم، صحنه‌پردازی غیررسمی، و توجه به حرفه‌ای‌هایی که احترام یکدیگر را به دست آورده‌اند، از جمله زنان با اراده‌ای که خواستار رفتار برابر با آنها بودند. او از آن دسته از کارگران هالیوودی بود که به سادگی با ظاهر شدن و انجام کار، شاهکارهایی ساخت.

فدریکو فلینی به عنوان یک کاریکاتوریست و نویسنده همجنس‌گرا شروع کرد، سپس با همکاری روبرتو روسلینی، رم، شهر باز و پایزان، آثار اساسی نئورئالیسم ایتالیایی، پیش از گسترش دامنه‌اش، نوشت. «لا استرادا» و «شب‌های کابیریا»، افسانه‌هایی درباره فقرا و طردشدگان، استعداد او را اعلام می‌کرد، اما «لا دولچه ویتا» بود که شهرت بین‌المللی او را تثبیت کرد و به یکی از بهترین فیلم‌های ایتالیایی تبدیل شد. تا کنون ساخته شده است – همچنین این فیلم مورد علاقه راجر ایبرت در تمام دوران بوده است.

از آنجا به سمت داخل چرخید.8½ شاید شناخته‌شده‌ترین فیلم او باشد، فیلمی قطعی درباره کارگردانی که به دلیل بحران خلاقیت خود فلج شده است، حافظه، فانتزی و شک و تردید به خود را در هم می‌آمیزد به‌گونه‌ای که کارگردانان خودبازتابی از زمان فلینی سعی کرده‌اند تقلید کنند. بعدها کارناوال فلینی ساتیریکون، روما و آمارکورد نوستالژیک، یکی دیگر از برندگان اسکار آمدند. دیدگاه منحصر به فرد او کلمه خود را به دست آورد: “Felliniesque”.

در یک دهه، فرانسیس فورد کاپولا مجموعه‌ای از فیلم‌ها را ساخت که ممکن است بهترین‌های تاریخ باشند. او با استودیویی مبارزه کرد که مارلون براندو یا آل پاچینو را در فیلم پدرخوانده او نمی‌خواست. او آن را با دو شاهکار در سال 1974 دنبال کرد: مکالمه که برنده جایزه برتر جشنواره کن شد و پدرخوانده قسمت دوم، دنباله نادری که از خودش پیشی گرفت. سلف و اولین دنباله ای بود که برنده بهترین فیلم شد. پس از یک فیلمبرداری افسانه‌ای فاجعه‌بار در فیلیپین که به قدری آزاردهنده بود، فیلم مستند خود یعنی Hearts of Darkness را الهام بخش کرد، «Apocalypse Now» دنبال شد.

این دویدن به تنهایی باعث شد تا کاپولا جایگاهش را در بین بزرگان به ارمغان بیاورد، حتی اگر تمام این ریسک‌پذیری تقریباً او را شکست. شکست گران قیمت “One from the Heart” استودیوی او Zoetrope را فلج کرد و او سال ها برای پرداخت بدهی های خود فیلم ساخت. با این حال، او از «ماهی رامبل» تا اپرای «دراکولای برام استوکر» چرخید و خود «مگالوپولیس» واقعاً دیوانه را تأمین مالی کرد، ظاهراً با پول کسب و کار شراب خود. و برای درست کردن آن، کمتر کارگردانی برای این همه جاه طلب بوده است.

اسپایک لی، با همه پرباری‌اش، ممکن است کارگردانی ناهموار باشد – دلیلی وجود دارد که می‌توانیم هشت بهترین و هفت بدترین فیلم او را فهرست کنیم – اما او مسئول برخی از مهم‌ترین فیلم‌های آمریکایی است که تاکنون ساخته شده است، به‌ویژه در کاوشش در زندگی سیاه‌پوستان آمریکایی. او که با فیلم She’s Gotta Have It وارد شد، به زودی آن را با درام مورد تحسین منتقدان یعنی «کار درست را انجام بده»، یک طوفان فرهنگی عاشقانه اما خشمگین از روابط اجتماعی گسسته که حاضر به آرام کردن مخاطبانش نیست، ادامه خواهد داد.

امتناع او از عقب نشینی از اعتقاداتش به سبک جسورانه و پر زرق و برقی است که فوراً قابل تشخیص است، به خصوص در شات «دوبل عروسک» امضای او. اما او همچنین می تواند انعطاف پذیر باشد. “Malcolm X” دامنه حماسی خود را به نمایش گذاشت، “Inside Man” مواضع اصلی خود را، و “BlacKkKlansman” بینش خود را در مورد چگونگی برخورد سیاست دیروز با امروز به نمایش گذاشت. سکانس لعنتی، یکی از اصلی ترین سکانس های سینمای آمریکاست.

اگنس واردا به عنوان یک عکاس بدون آموزش فیلم به سینما آمد و اولین فیلم La Pointe Courte را در سال 1955 انجام داد، سال‌ها قبل از موج نوی فرانسه که اغلب تصور می‌شود که او پیش از آن بوده است. او یکی از معدود زنانی بود که در صحنه‌ای تحت سلطه سینماگران مرد قرار داشت و با ایجاد حساسیت‌های خود کاملاً برجسته بود: کنجکاو، بازیگوش و به گرمی به مردم عادی توجه می‌کرد. Cleo 5 تا 7 مروری درخشان از یک خواننده پاپ است که در اطراف پاریس شناور است در حالی که منتظر نتایج آزمایشات پزشکی است، در حالی که The Vagabond که برنده جایزه شیر طلایی در ونیز شد، یک پرتره غیر عاطفی از یک دریفت جوان است که مرده در یک گودال پیدا شده است.

واردا همچنین آزادانه بین داستان و غیرداستان حرکت می کند و اغلب این دو را با هم ترکیب می کند. «من و جمع‌کننده‌ها» شعر را در لاشخورها و محصولات دور ریخته شده یافتیم، در حالی که «مکان چهره‌ها» به کارگردانی مشترک هنرمند جی آر، نامزدی بهترین مستند را در نودمین دوره جوایز اسکار در سال 2018 به ارمغان آورد و واردا 89 ساله را به پیرترین نامزد اسکار در تاریخ اسکار در آن زمان تبدیل کرد. او تا زمان مرگش در سال 2019 به کار ادامه داد و در طول زندگی حرفه‌ای‌اش با منتقدان موجی به راه انداخت، از جمله اینکه در متاکریتیک جزو پرمخاطب‌ترین فیلم‌های کارگردانی زن بود.

هایائو میازاکی فداکارترین استاد انیمیشن است که نسل‌هایی از کودکان را در سطح بین‌المللی با هنر مفصل انیمیشن ژاپنی آشنا می‌کند و در عین حال آنها را در معرض ایده‌های چالش‌برانگیز، ترسناک و عمیقی قرار می‌دهد که به آماده‌سازی آنها برای بزرگسالی کمک کرده است. او در سال 1985 استودیو گیبلی (که ما فیلم‌هایش را رتبه‌بندی کرده‌ایم) با ایسائو تاکاهاتا و توشیو سوزوکی تأسیس کرد و مجموعه‌ای از فیلم‌ها را ساخت که دوران کودکی را به عنوان یک تجارت جدی تلقی می‌کند: افسانه ملایم همسایه من توتورو، داستان به بلوغ رسیدن یک جادوگر جوان که هدف خود را در خدمات شیطنت‌آمیز، محیط‌زیست و پرنسس‌های دلخواه کشف می‌کند.

سپس Spirited Away بود که برنده خرس طلایی در برلین و اسکار بهترین انیمیشن بلند شد و پرفروش‌ترین فیلم ژاپنی برای نزدیک به دو دهه بود. ماهیت شل و هیجان‌انگیز فیلم‌های میازاکی از روند نامتعارف او ناشی می‌شود: او فیلم‌نامه‌هایی را بدون فیلمنامه تمام‌شده می‌سازد و در حین طراحی، قلب فیلم‌ها را کشف می‌کند. میازاکی پس از بازگشت از دوران بازنشستگی برای ساخت «پسر و حواصیل» که برای او اسکار دیگری برای بهترین انیمیشن بلند به ارمغان آورد، تا دهه هشتاد زندگی خود همچنان فعال خلاقانه است. انیمیشن برجسته او میراثی است که هر فیلمسازی فقط می تواند رویای آن را داشته باشد.

آندری تارکوفسکی تنها هفت فیلم ساخت که هر کدام تأثیر لرزه‌ای در بین نسل‌ها داشتند. او زمانی فیلم‌سازی را «مجسمه‌سازی در زمان» نامید و این ایده به کار اغلب پیچیده اما از نظر معنوی عمیق او شکل می‌دهد. همانطور که اینگمار برگمن زمانی گفت، او زبان جدیدی برای فیلم اختراع کرد. تماشای یک فیلم تارکوفسکی به معنای شگفت زده شدن از عمق احساسی آن است که در اسرار آن نهفته است.

آثار مهم او را باید دید. آنها شامل سولاریس هستند که رمان استانیسلاو لم را به یک مراقبه تکه تکه در مورد حافظه و احساس گناه تبدیل می کند. آینه، که دوران کودکی خود تارکوفسکی، فیلم‌های فیلم خبری و شعر پدرش آرسنی را در یک کلاژ کایمریک به هم می‌پیوندد. و استالکر، یکی از تاثیرگذارترین و پرتقلیدترین فیلم های علمی تخیلی که تا کنون ساخته شده است. تارکوفسکی همراه با آثاری مانند آندری روبلوف و کودکی ایوان، فیلم‌شناسی کوچک اما مهمی را از خود به جای گذاشت که به تعریف سینمای شوروی کمک کرد و همچنان بر فیلمسازان سراسر جهان تأثیر می‌گذارد.

سیدنی لومت قبل از تبدیل شدن به یکی از فعال ترین کارگردانان تلویزیون، یک بازیگر کودک روی صحنه بود و نظم و انضباط برای کار سریع و کارآمد برای تلویزیون در DNA او باقی ماند. او از آثار تلویزیونی خود با «12 مرد خشمگین»، درام نمادین هیأت داوران زودپز که اکنون یکی از بهترین اولین فیلم های تاریخ است، استفاده خوبی کرد. او به شخصیت‌های پیچیده و تفسیرهای تند درباره دنیای مدرن علاقه داشت، همانطور که در فیلم‌هایی مانند «سرپیکو»، «بعد از ظهر سگی»، «شاهزاده شهر» و «شبکه» دیده می‌شود.

لومت عاشق هنرپیشه ها بود، آنها را به عنوان یک شرکت تئاتر تمرین می کرد و بسیاری از ستارگان او برخی از بهترین بازی های خود را زیر نظر او انجام دادند، از دزد عرق کرده بانک آل پاچینو در Dog Day Afternoon تا وکیل پل نیومن در فیلم The Verdict. او تا پایان دوران حرفه‌ای‌اش فیلم‌های فوق‌العاده‌ای ساخت و قبل از مرگش در سال ۲۰۱۱، قبل از مرگش در ۸۳ سالگی، قبل از اینکه شیطان بداند تو مرده‌ای اکران کرد.

آلفرد هیچکاک به دلایلی لقب “ارباب تعلیق” را به خود اختصاص داد. او پس از تقویت هنر خود در فیلم‌های صامت و هیجان‌انگیز بریتانیایی مانند «۳۹ قدم» و «بانو ناپدید می‌شود»، از اقیانوس اطلس گذشت تا با تهیه‌کننده دیوید او. سلزنیک کار کند و «ربکا» را بسازد که برنده بهترین فیلم شد. با این حال، از آنجایی که تندیس بهترین فیلم به تهیه کنندگان فیلم تعلق گرفت، هیچکاک در رده بهترین کارگردانی 0 به 5 شد.

میراث هیچکاک کمتر بر جوایز است تا توانایی او در شوکه کردن مخاطبان. او شاهکارهای کهن الگوی ترسناک و هیجان انگیزی از جمله Rear Window، North by Northwest، Psycho و Vertigo را خلق کرد که بعداً Citizen Kane را از صدر نظرسنجی منتقدان Sight & Sound در سال 2012 خلع کرد و به سلطنت 50 ساله پایان داد. به گفته متاکریتیک، نبوغ او تا به امروز ادامه دارد و فیلم‌های او مانند همیشه هیجان‌انگیز و متجاوز به نظر می‌رسند، که به گفته متاکریتیک، برای کارگردانی که موفق‌ترین فیلم‌ها را دارد، مناسب است.

اغلب گفته می‌شود که جوئل و اتان کوئن دو کارگردانی هستند که مغز مشترکی دارند، هر کدام کاملاً با حس خشک، بیمارگونه و خنده‌دار طنز و طنز دیگری در پرتره‌هایشان از افرادی که ریزش‌هایشان ساخته خودشان است، هماهنگ است. آنها احساسات کل حرفه خود را در اولین نئو نوآر خود، Blood Simple، نشان دادند و همان حساسیت مغزی را در ژانرها و دهه ها حفظ کردند. از مسخره آدم ربایی باورنکردنی، بالا بردن آریزونا از تمثیل سورئال هالیوود “بارتون فینک” تا داستان جنایی پیشگامانه مینه سوتا “فارگو” که برنده اسکار فیلمنامه و بهترین بازیگر زن برای فرانسیس مک دورمند شد، تقریباً همه فیلم های کوئنز ترکیبی هماهنگ از کمدی تاریک و درام دارند.

روند اواسط حرفه ای آنها به همان اندازه قوی بود: جایی برای پیرمردها یکی از بهترین نئو وسترن هایی است که تا به حال ساخته شده است، در حالی که فیلم هایی مانند مرد جدی، شجاعت واقعی و لوین دیویس به اثبات موفقیت آمیزه های عجیب و غریب خود از لطافت، شوخ طبعی و درک تاریک واقعیت ادامه می دهند. کوئن‌ها همچنین بهترین بازی‌های حرفه‌ای را از بازیگران خود به نمایش می‌گذارند، آنقدر خوب که مجبور شدیم بهترین آنها را رتبه بندی کنیم. تصمیم آن‌ها برای پیگیری پروژه‌های جداگانه در سال‌های اخیر تنها بر ثبات باورنکردنی کار مشترکشان تأکید کرده است – و با توجه به اینکه برادران اکنون برنامه‌هایی را برای متحد شدن دوباره پشت دوربین ابراز می‌کنند، ممکن است فصل دیگری در یکی از همکاری‌های خلاقانه بزرگ سینما وجود داشته باشد.

هر زمان که نیاز به یک شوک به سیستم داشتید، به یاد داشته باشید که پل توماس اندرسون «شب‌های بوگی» را زمانی که تنها 26 سال داشت ساخت. اخیراً در کانون توجهات قرار گرفت و سرانجام به خاطر برنده شدن بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه اقتباسی برای «یک نبرد پس از دیگری»، ریف سست او در «وین لند» توماس پینچون، اندرسون سال‌ها به عنوان کارگردان مورد علاقه‌ی شما گذراند.

با حرفه ای که با چنین جسارت رسمی مشخص شده است، چگونه می تواند اینگونه نباشد؟ تقریباً همه فیلم‌های او مدافعانی دارند که آنها را شاهکار می‌نامند، از ملودرام-حماسه سه ساعته “Magnolia” تا “Punch-Drunk Love” که استعداد آدام سندلر را به عنوان یک نقش اول دراماتیک ثابت کرد. البته، این «خون خواهد بود»، یکی از بهترین فیلم‌های دنیل دی لوئیس است که در صدر فهرست‌های بهترین‌های قرن قرار دارد، اما آثار بعدی او، «ارباب»، «نخ ارواح» و «پیتزای شیرین‌بیان» به همان اندازه با حساسیت درخشان او آغشته شده‌اند. اندرسون فیلم هایی می سازد که با درخشش ناب سینمایی زمزمه می کنند.

هیچ چیز حساسیت دیوید لینچ را بهتر از کلیپی که در آن از او خواسته شده توضیح دهد که چرا Eraserhead معنوی ترین فیلم اوست، نشان نمی دهد، و او پاسخ می دهد: “نه، من این کار را نمی کنم.” همانطور که اصطلاح «لینچی» برای توصیف فیلم‌هایی که عجیب یا سورئال هستند عادی شده است، اخلاق واقعی فیلم‌های لینچ آن کیفیت ناملموسی است که توضیح آن در وهله اول سخت و تقریباً غیرممکن است. با این حال، فیلم‌شناسی لینچ متنوع است: فیلم مرد فیل که نامزد اسکار شد، فیلم پرفروش تلماسه، افشاگری نگران‌کننده اسرار حومه شهر در مخمل آبی، و گرمای شگفت‌انگیز فیلم جاده‌ای او با درجه G، The Straight Story، محصول دیزنی.

میراث او بیشتر برای «Mulholland Drive» به یاد می‌ماند، پروژه‌ای که در ابتدا به‌عنوان اسپین‌آف مجموعه تلویزیونی پیشگامانه‌اش «Twin Peaks» در نظر گرفته شد، که بعداً به یک خلبان مستقل ABC تبدیل شد که لینچ پس از پخش آن توسط شبکه به فیلم تبدیل شد، و همچنین بازگشت او به «Peaks» با «بازگشت» در سال 201. لینچ متأسفانه در سال 2025 درگذشت، اما میراثی از رویاهای آزاردهنده و شفقت اختصاص یافته به تجربه انسانی را از خود به جای گذاشت. هیچ صدای دیگری مانند او نخواهد بود.

مارتین اسکورسیزی پرشورترین شاگرد سینما و به طور فزاینده‌ای فداکارترین نگهبان و نگهبان آن است، با کارهایی مانند پروژه سینمای جهان او که فیلم‌های نادیده گرفته شده و دیده نشده از سراسر جهان را حفظ، بازسازی و نمایش می‌دهد. او که در ایتالیای کوچک بزرگ شد، کودکی مبتلا به آسم بود که دوران کودکی خود را در سینما گذراند و تقریباً کشیش شد قبل از اینکه مدرسه فیلم نیویورک او را به جای دیگری هدایت کند. گناه، گناه و گرسنگی برای رستگاری بسیاری از آثار او را رنگ می‌کرد: شعر خیابانی خشن خیابان‌های پست، راننده تاکسی برنده نخل طلا، گاو خشمگین خشمگین و بچه‌های خوب، یکی از نشانه‌های شاخص سینمای گانگستری.

او در 83 سالگی هنوز در حال تولید برخی از بهترین کارهایش است. فیلم‌هایی مانند گرگ وال استریت، سکوت، ایرلندی و قاتلان ماه رنگی را تماشا کنید تا کارگردانی را ببینید که هیچ‌گاه حس خود را از دست نداده است و مدام راه‌های جدیدی برای کشف دیدگاه‌های خود در مورد ایمان، اخلاق و انسانیت از طریق سبک سینمایی بی‌گمانش پیدا می‌کند. واقعاً باید استدلال کرد که اسکورسیزی بزرگترین ماست.کارگردان زنده

توجه افسانه‌ای استنلی کوبریک به جزئیات، سایه تأثیرگذاری بر تاریخ فیلم می‌افکند. اگرچه او ممکن است هرگز برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی نشده باشد، مهارتی که او در طیف متنوعی از شاهکارها نشان داد، در واقع یکی از بزرگترین تأثیرات بر معاصران او و کسانی بود که از او پیروی کردند.

فیلم‌های او مترادف با تسلط سینمایی شده‌اند، و با این حال هنوز هم می‌تواند شگفت‌زده کند که همان مرد فیلم‌هایی مانند دکتر استرنج لاو، 2001: یک ادیسه فضایی، یک پرتقال ساعتی، بری لیندون، درخشش، ژاکت تمام فلزی و چشمان کاملا بسته ساخته است. این حتی کارهای اولیه تاثیرگذار او را که شامل The Killing، Paths of Glory، “Spartacus” و “Lolita” می شود، در نظر نمی گیریم. او ممکن است پرکارترین کارگردان این فهرست نباشد، اما کالیبر کارش شهرت ماندگاری را برای او به همراه داشته است، به علاوه یک آجر توم مانند جدید از مجموعه Criterion با بازسازی‌های 4K از تمام فیلم‌هایش.

هیچ کارگردانی مثل اینگمار برگمان مستقیماً به ورطه خیره نشده است. او پسر یک کشیش لوتری بود، پس از سال‌ها حضور در تئاتر، در فکر گناه، ایمان و ترس به سینما آمد، اگرچه توانست با کمدی تلخ و شیرین «لبخندها در شب نیمه تابستان» به سینما راه پیدا کند. اما مورد احترام ترین آثار او به زودی دنبال شد: تیرگی سنگین مهر هفتم، توت فرنگی های وحشی لطیف و شاید مهم ترین شخصیت سورئال، از نظر روانی هزارتویی، یک کاوش رویایی در هویت.

برگمن فیلموگرافی وسیع خود را با همکاران مورد اعتماد خود ساخته است، از جمله فیلمبرداران گونار فیشر و سون نیکویست، و بازیگرانی مانند لیو اولمان، ماکس فون سیدو و بی بی اندرسون، که چهره های آنها را با توجهی مشابه مناظر حماسی مشاهده می کرد. «بهار باکره»، «از میان تاریکی شیشه» و «فانی و الکساندر» برنده اسکار بهترین زبان خارجی شدند، این دومی حماسه ای گرم و زندگی نامه ای بود که در ابتدا برای خداحافظی با سینمای تئاتر طراحی شده بود.

جان فورد وسترن های زیبایی ساخت، اما همچنین زبان سینمایی را که این ژانر از آن زمان تاکنون دنبال کرده است، تثبیت کرد و در عین حال تسلط قابل توجهی بر سایر ژانرها داشت. او که کهنه کار دوران صامت بود، بیش از 130 فیلم را بین سال‌های 1917 تا 1970 کارگردانی کرد و با چهار فیلم – «مخبر»، «انگورهای خشم»، «دره من چقدر سبز بود» و «مرد آرام» – که هیچ‌کدام وسترن نیستند، رکورد اسکار بهترین کارگردانی را در اختیار دارد. دو مستند دریایی نیز برنده جایزه اسکار شدند: «نبرد میدوی» و «7 دسامبر». فورد شخصاً بسیاری از موارد قبلی را در حالی که در طول نبرد زیر آتش بود فیلمبرداری کرد.

اما مرز جایی بود که شعر فورد واقعاً درخشید. Stagecoach جان وین را به یک ستاره سینما تبدیل کرد و اورسون ولز قبل از ساختن شهروند کین تا 40 بار او را مورد مطالعه قرار داد. وسترن های بعدی او همان اسطوره هایی را مورد بازجویی قرار می دهند: جستجوگرها سایه ای از وسواس و نژادپرستی را بر قهرمانی وین می اندازند، در حالی که مردی که لیبرتی والانس را شلیک کرد داستان های رمانتیکی را که آمریکا درباره تاریخ خود می گوید زیر سوال می برد. او کارگردان مورد علاقه کارگردان مورد علاقه شما از اسکورسیزی گرفته تا اسپیلبرگ است و تأثیر او در سینمای مدرن بسیار زیاد است.

آکیرا کوروساوا حرفه ای داشت که افق سینمای ژاپن و سینمای غرب را گسترش داد: در حالی که فیلم های خودش شاهکار بودند، کارگردانانی که از او الهام گرفته بود تنها شدند. پس از اولین بازی خود با سانشیرو سوگاتا در سال 1943، او تماشاگران خارج از کشور را با راشومون تحت تاثیر قرار داد، فیلمی جنایی که به چهار شیوه متناقض روایت می‌شود که برنده شیر طلایی در ونیز در سال 1951 و اسکار افتخاری شد. در سال‌های بعد، ایکیرو و شاید مهم‌ترین مورد برای طرفداران فیلم، هفت سامورایی به وجود آمد که ساختار تیم‌سازی و حس خیره‌کننده‌اش در کاردستی به طرح اولیه ژانر اکشن تبدیل شد.

پژواک کوروساوا در همه جای فیلم‌هایی که دوست داشتید وجود دارد: The Magnificent Seven هفت سامورایی را بازسازی می‌کند، سرجیو لئونه یک مشت دلار از یوجیمبو وام گرفته است، و جورج لوکاس از قلعه پنهان به عنوان الهام‌بخش جنگ ستارگان یاد می‌کند. با این حال، هیچ مقلدی نمی‌تواند کاملاً سبک مشخص او را به تصویر بکشد: ترکیب‌بندی‌های تله‌فوتو، دوربین‌های متعدد، باد و باران به‌عنوان بازتاب‌های قدرتمند حالات احساسی شخصیت‌هایش و ویرایش دقیق. DNA سینمای مدرن را دنبال کنید و کوروساوا را جایی در شجره نامه آن خواهید یافت.

اگر کسی به نظر می رسد که واقعاً برای سرگرمی در این زمین قرار گرفته است، ممکن است استیون اسپیلبرگ همان مرد باشد. اسمش هم برند است و هم صفت. او یک تمرین‌کننده ضروری فیلم‌سازی است که رویکرد هالیوود به تجارت را کاملاً تغییر داد، زمانی که قبل از 30 سالگی، آرواره‌ها را ساخت، فیلم هیجان‌انگیز کوسه‌ای که به تأسیس فیلم پرفروش مدرن تابستانی کمک کرد. این فیلم به پردرآمدترین کارگردان تاریخ باکس آفیس تبدیل شد، با فیلم های مورد علاقه نسل ها مانند برخوردهای نزدیک از نوع سوم، مهاجمان کشتی گمشده و بیگانه.

او در سال 1993 هر دو «پارک ژوراسیک» و «فهرست شیندلر» را منتشر کرد، که دومی اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم را برای او به ارمغان آورد و «نجات سرباز رایان» دومین برد کارگردانی را برای او به ارمغان آورد. منتقدان او را احساساتی، اما «مونیخ» و «آی.ای.» نامیدند. تاریک‌تر و مبهم‌تر از آن چیزی هستند که شهرتشان نشان می‌دهد، و «فابلمنز»، تصویر جدایی والدینش و علاقه‌اش به دوربین، در نهایت به طرز خیره‌کننده‌ای لنز را به سمت خود چرخاند. در تاریخ فیلم، به سختی می توان کارگردانی را پیدا کرد که تسلط فرمی را با توانایی حرکت دادن و وادار کردن مخاطبان تبلیغاتی به نحو مؤثرتری ترکیب کند. او کارگردانی برای هر سلیقه ای از طرفداران فیلم است. نام او در فرهنگ سینما بی نظیر است.