قبل از اینکه Mariska Hargitay نقش ستاره خود را در Law & Order: Special Victims Unit به دست آورد، در پروژه کمی شناخته شده دیوید لینچ بازی کرد. این پروژه مینی سریال سه قسمتی HBO Hotel Room بود. هر قسمت بر روی همان اتاق هتل نیویورک در یک دوره زمانی متفاوت تمرکز دارد: اولی در سال 1969، دومی در سال 1992 و سومی در سال 1936. هارگیتی در قسمت دوم نقش همسر دایان را بازی می کند. او تمرکز اصلی نیست، اما او در نیمه اول حضور ثابتی دارد، زیرا او در اتاق اصلی هتل با دوستانش ساشا (دبورا کارا اونگر) و تینا (چلسی فیلد) می‌گذرد.
قسمت هارگیتای یک داستان جذاب و دیالوگ محور با موسیقی جاز بسیار پرانرژی است که در پس زمینه پخش می شود. شخصیت هارگیتای زمان زیادی را صرف صحبت در مورد قرار ملاقات با دوستانش می کند. اپیزود در آن زمان به دلیل آرام بودن و کند بودن آن مورد انتقاد قرار گرفت، اما صادقانه بگویم، تماشای این زنان در حال معاشرت و چت کردن بسیار سرگرم کننده است. این سه زن حال و هوای مشابهی با سه زن شایعه پراکنی در فصل 3 نیلوفر سفید ایجاد می کنند، جایی که آنها به خوبی با هم کنار می آیند، اما بیننده می تواند قبل از اینکه دوست پسر ساشا ظاهر شود و او با مجسمه ای روی سر او بکوبد، تنش ایجاد می شود.
Marishka Hargitay در سال 1993 به عنوان یک بازیگر مطرح شد
ماریسکا هارگیتای دختر جین منسفیلد، ستاره برجسته هالیوود و سمبل جنسی در دهه های 50 و 60 است. علیرغم موفقیت مادرش، هارگیتای در سال 1986 به ونکوور سان گفت که در کودکی هیچ علاقه ای به بازیگری نداشت. او گفت: «بازیگری هیچ ربطی به زندگی من نداشت. هر هفته تصورم را از آنچه می‌خواستم باشم تغییر می‌دادم.»
تا اواسط دهه 1980 بود که یک کارگردان بازیگر برای درام پلیسی آینده Downtown به دنبال شخصی با آنچه هارگیتی به عنوان حال و هوای «امی مدیگان» توصیف می‌کرد، او را برای تست بازیگری دعوت کرد که متوجه شد بازیگری روی صفحه ممکن است مناسب باشد. در طی چند سال بعد، او شخصیت‌های تلویزیونی مختلفی را بازی کرد، از جمله یکی در سریال پرطرفدار دهه 1980 فالکون کرست، و در اوایل دهه 1990 شروع به حضور در درام‌های بیشتری کرد. البته، این در نهایت به نقش نمادین او در نقش اولیویا بنسون منجر شد و هارگیتی را به طولانی‌ترین بازیگر در یک درام پربیننده تبدیل کرد.
اگرچه هارگیتی همیشه گفته است که به حرفه مادرش افتخار می کند – او به ونکوور سان گفت که منسفیلد بسیار بیشتر از شخصیت “بمب جنسی” هالیوود است که هالیوود به او داده است – به نظر می رسید او بیشتر علاقه مند به معرفی خود به عنوان یک مجری تیره تر و سرسخت تر در اوایل کارش بود. توانایی خود را در رسیدگی به مطالب واقعاً آزاردهنده ثابت کرده است. برای مثال، این فیلم شامل یک صحنه جنجالی تجاوز جنسی است که (همانطور که او به خبرنگار تریبون مدیا سرویس گفت) فیلمبرداری از آن «واقعاً دشوار، ناراحت کننده» بود. به وضوح به این داستان های دراماتیک و دشوار کشیده شده است، منطقی است که او نمی تواند نقشی در مینی سریال را برای دیوید لینچ رد کند، کسی که پیش از این با «سر پاک کن» و «مخمل آبی» تاریخ سینما را ثبت کرده است.
اتاق هتل امتیاز انتقادی و ناامیدکننده ای داشت
در حالی که به وضوح چیزی قانع کننده در مورد فرض اصلی اتاق هتل وجود داشت – برادران دوپلاس با اتاق 104 دوباره آن را مورد تحسین منتقدان قرار دادند – برداشت دیوید لینچ موفقیت‌آمیز نبود. جانت ماسلین از نیویورک تایمز، این برنامه را به دلیل “سه قسمت ضعیف” آن بررسی کرد و مدعی شد که آنها حاوی “داستان هایی هستند”. [that] به جایی نمی‌روم» و «شوخی‌ها». [that] بیهوده عجیب هستند.”
متأسفانه برای لینچ، «اتاق هتل» در سطح پایینی از شهرت او پخش شد: «توئین پیکس» اخیراً پس از فصل دوم ناموفق کنسل شد و پیش درآمد آن «توین پیکس: آتش با من قدم بزن» توسط منتقدان مورد بررسی قرار گرفت و تا 20 سال بعد واقعاً مورد قدردانی قرار نگرفت.در کار او، و این شهرت در پاسخ به “اتاق هتل” منعکس شد.همانطور که مازلین در بررسی خود از مینی سریال نوشت:[Lynch] هیچ یک از زن ستیزی علامت تجاری خود را از دست نداده است.”
چندین دهه بعد، بیشتر آثار لینچ در اواسط دهه 90 با بازنگری گسترده منتقدان مواجه شد، اما اتاق هتل نه. شاید این فقط به این دلیل است که اتاق هتل هنوز در هیچ سرویس پخش عمده ای دوباره منتشر نشده است، اما نمایش و اجرای Mariska Hargitay هنوز تا حد زیادی دیده نشده است.
