بیایید این موضوع را کنار بگذاریم: پل جیاماتی باید تا الان اسکار گرفته باشد. او باید برای “Sideways” برنده می شد، نمایشی که آکادمی حتی نامزدی هم نکرد. من بارها در این سایت گفته ام و توهین به جیمی فاکس نیست. او می توانست برای فیلم The Holdovers هم برنده شود.
حتی به گنجینه های دیگر جیاماتی مثل کارهایش در «شکوه آمریکایی»، «مرد سیندرلا»، «برنده باش»، «مردی روی ماه»، «قطعات خصوصی» و البته بازی استادانه پوست آبی او در «دروغگوی بزرگ چاق» اشاره نکرده ام. مرد دیر کرده است. او بیش از 35 سال است که در فیلم بازی می کند.
چند هفته پیش به یاد راجر ایبرت افتادم که گفته بود هیچ فیلمی با هری دین استانتون یا ام امت والش در نقش مکمل هرگز نمی تواند کاملا بد باشد. تقریباً می توانید همین قانون را در مورد پل جیاماتی، بازیگر شخصیتی که همه چیز اطرافش را واقعی تر می کند، اعمال کنید.
بنابراین اینجا هستیم: جیاماتی 59 ساله است، با دو نامزدی (حمایت از «مرد سیندرلا» و نقش اول برای «دارندگان») و برنده صفر. برای اولین بار در دوران حرفه‌ای‌اش، او محبوب واقعی این فصل است، و حتی عملکردی نیست که در رتبه سه برتر تاریخ او قرار بگیرد.
این نقش در “اولین” جسی آیزنبرگ است. جیاماتی نقش جری، کارگردان تئاتر جامعه ظالمی را بازی می کند که مجبور شده با زن خانه دار دردناک جولیان مور در نیوجرسی که نقش کوچک خود را بیش از حد جدی می گیرد، برخورد کند. اشتباه نکنید، این فیلم مور است. او نقشی چشمگیر دارد، احتمالاً برای آن جایزه اسکار خواهد گرفت، اما کاری که جیاماتی علیه او انجام می دهد را نباید نادیده گرفت. جری بازیگر شکست خورده ای است که شرکت تئاتر کوچک خود را با غرور سرگرم کننده اداره می کند و زمان بندی کمیک او فوق العاده است.
آیا جیاماتی می تواند این بار برنده شود؟ من اینطور فکر می کنم. در حال حاضر در Gold Derby و LA Times در رتبه اول و در IndieWire و Variety رتبه دوم را دارد. اندرو گارفیلد (“مصنوعی”) در صدر هر دو لیست قرار دارد.
این کمک می کند که گارفیلد نقش سم آلتمن را ایفا کند، به عنوان یک چهره فناوری مرتبط در سال 2026، و نئون از او می خواهد که این کار را ادامه دهد. آیا این یک دسته کلاهبرداری است؟ نه این فیلم عمدتاً از طریق ایلیا سوتسکور یورا بوریسف روایت می شود. در هر صورت، یک نامزد دو بار در فیلمی درباره هوش مصنوعی نقش پرمحبت‌ترین مدیر فناوری روی کره زمین را بازی می‌کند؟ این یک داستان است.
در اینجا چیزی که در مورد آلتمن گارفیلد وجود دارد این است: ظریف نیست. این یک اجرای الهام گرفته شده از نورمن بیتس است که در یکی از نقدها آلتمن او را به عنوان یک پلک زدن شیطانی توصیف می کند. این یک نسخه بهبود یافته و تقریبا اغراق شده از مدیر عامل OpenAI است. آیا افراط در آکادمی به او آسیب می رساند؟ از نظر تاریخی، نه. رای دهندگان عاشق بزرگ و پر زرق و برق هستند. با این اوصاف، مورد تحسین جهانی قرار نخواهد گرفت و برخی بدون شک با رویکرد آوانگارد گارفیلد غافلگیر خواهند شد.
بقیه زمین به مراتب کمتر مستقر است. سم راکول قبلاً برای سه بیلبورد در اینجا برنده شده است و آکادمی به وضوح برای او در فیلم مارتین مک دونا خوشحال است. ادوارد نورتون چهار بار نامزد شده است و هیچ بردی نداشته است، به این معنی که این دسته ممکن است روایت «او یک فکر بعدی است» را ترجیح دهند. و هرگز علاقه رای دهندگان به جانباز عزیز را دست کم نگیرید. جان لگوئیزامو در ادیسه نولان کاملاً با این موضوع سازگار است.
