سریالی که راهش را پیدا می کند

در طول اولین قسمت از آواتار: هفت بهشتشهروندان الورا، شهر محصور شده که یک بندر امن را از زمین های بایر ویران شده طوفان بیرون فراهم می کند، در یک فراخوان و پاسخ میهن پرستانه هدایت می شوند. در پاسخ به این سوال که آیا یک الوران در برابر طوفان خم می شود، آنها مشتاقانه فریاد زدند “هرگز!” – به جز یک صدای ملایم که “کمی” زمزمه می کرد. خیلی از آواتار: آخرین هواسازجذابیتی که قبلاً از چنین کشورهای کوچک و بامزه ای می آمد، اغلب توسط همان تماشاچیان بی ادعا ارائه می شد، و این لحظه مانند تأییدی است که حتی اگر چیزهای زیادی تغییر کرده باشد. آواتار، روح بی احترام و خوش اخلاق او هنوز بسیار دست نخورده است.

آخرین ارباب هوا یک ماجراجویی فانتزی سبک کلاسیک بود، در حالی که دنباله آن، افسانه کورا، یک داستان استیمپانک الهام گرفته از Roaring Twenties بود که داستان – و برخی از شخصیت های آن – را 70 سال به آینده برد. اکنون هفت پناهگاه مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو، خالقان این فیلم، جسورانه بینندگان را به قلمرو داستان‌های علمی تخیلی پسا آخرالزمانی سوق می‌دهند.

این سریال چندین قرن به جلو می‌پرد، زمانی که یک فاجعه مرموز که ظاهراً توسط آواتار کورا ایجاد شده است، کسانی را که زنده مانده‌اند مجبور به جستجوی پناهگاه در پناهگاه‌های اصلی می‌کنند. این تغییر با یک سبک هنری جدید متمایز همراه است که از انیمه دهه 90 و علمی تخیلی یکپارچهسازی با سیستمعامل برای ظاهر استفاده می کند (موبیوس هنرمند فرانسوی توسط دیمارتینو به عنوان الهام بخش اصلی ذکر شده است). مناظر قرمز صخره‌ای در زیر آسمان بنفش قرار گرفته‌اند، با سبک انیمیشنی با جزئیات کمتر که برای اولویت دادن به بخش‌های بزرگ رنگ جوی استفاده می‌شود، که همگی با امتیاز الکترونیکی اثیری همراه هستند.

هفت پناهگاه بیشتر مربوط به آواتار پاوی جوان (ساحلی خان) و خواهر دوقلوی او نیشا (آیشو دوان) است که هر دو هیچ خاطره ای از گذشته خود ندارند. پاوی یک کودک وحشی دیوانه و غارنشین است، در حالی که نیشا پیچیده تر به عنوان مرد مستقیم او عمل می کند. در حقیقت آواتار به‌طور سنتی، هر دو همراه با حیوانات دورگه، در این مورد، دو گربه میمون نیز همراه هستند.

کجا آخرین ارباب هوا و افسانه کورا چسبیده به گروه محدودی از شخصیت ها، هفت پناهگاه یک رویداد نسبتا شلوغ است. علاوه بر پاوی و نیشا، سریال گروهی از اعضای بریگاد – نیروی خمش سازمان یافته ای که از الورا محافظت می کند – به رهبری جائه (سرگرد کوردا) و همچنین چهره های مختلف دیگر در ساختار قدرت پناهگاه، از جمله رئیس جائه، کارتیک (آکشی خانا) و دوست پسر داتو (توفر نگو) را دنبال می کند. (12 سال بعد این طراوت است افسانه کورا با یک یادداشت رمزی عجیب و غریب به پایان می رسد، هفت پناهگاه با معرفی یک شخصیت همجنس‌باز شروع می‌کند و نگران جنسیت او نیست.) حجم زیاد چهره‌های جدید احتمالاً به ناچار منجر به این می‌شود که برخی از شخصیت‌ها تعریف نشده باشند، و این کمکی نمی‌کند که یونیفرم‌های تیپ آنها را تقریباً غیرقابل تشخیص از یکدیگر می‌کند.

آخرین ارباب هوا ممکن است بیشتر به خاطر هوش احساسی، کمدی مسخره و سکانس های اکشن زیبای خود شناخته شود، اما همچنین به خوبی بین روایت های حماسی کلی با قوس های شخصیتی کوچکتر تعادل برقرار می کند. داستان سرایی در هفت پناهگاه به نظر نمی رسد کاملاً در یک سطح کار کند. در پایان شش قسمتی که برای بازبینی در دسترس قرار گرفته‌اند، هیچ حسی از تلاش اصلی یا آنتاگونیست اصلی وجود ندارد. طرح اصلی تمایل دارد راه خود را به جلو باز کند و ما نیشا و پاوی را می‌بینیم که تصمیم می‌گیرند چند بار به هم بچسبند بدون اینکه هیچ چیز معنی‌داری در وهله اول آنها را از هم جدا کند.

با دو سری انیمیشن قبلی چند پیوند هوشمندانه وجود دارد: تماس و پاسخ فوق در طول یک نمایش صحنه ای اتفاق می افتد که یادآور آخرین ارباب هواقسمت “Ember Island Players” و لحظه ای تکان دهنده وجود دارد که ما می بینیم افسانه کورا حرکت معمولی نفس دزدی شرور ظهیر که توسط یک مرد ظاهراً خوب استفاده می شود. با این حال، برخلاف بسیاری از دنباله های میراث، هفت پناهگاه هرگز بیش از حد به آنچه قبلاً آمده است تکیه نمی کند.

و حتی اگر پیشرفت کند باشد، قسمت‌های اولیه کاوش کامل‌تر در دنیای متمایز سریال را نوید می‌دهند، از فرهنگ و شخصیت شش آسایشگاه باقی‌مانده تا حقیقت درباره نقش کورا در همه آن‌ها. سریال هنوز باید بفهمد که چه داستانی را می‌خواهد تعریف کند، اما این بار سنگینی نیست که در دنیای رنگارنگ و جذابش وقت بیشتری بگذرانید.