جوایز تماشا – نقد و بررسی «من راکی بازی میکنم»: پیتر فارلی «راکی» را به روشهای بیشتری با قطعه کرکی خارقالعاده و فوقالعاده دوستداشتنی بازسازی میکند [C]
گفتن داستان از راکیخلق کردن یعنی بازآفرینی جوهره خود فیلم نمادین که برنده بهترین فیلم شد و یک فرنچایز را ایجاد کرد. همانطور که تصویر سیلوستر استالونه گرسنه و جوان در فیلم – که با شباهت عجیب و صدای دقیق آنتونی ایپولیتو بازی میکند – مکرراً به لباسهای بدبینانه اشاره میکند که سعی میکند فیلمنامه بوکسور فیلی را بخرد و آن را به یک وسیله نقلیه ستاره دار تبدیل کند. راکی داستان استالونه در صفحه فاش شده است. او در حالی که راکی را بازی می کند من راکی بازی میکنم بازی می کند راکی.
پیتر فارلی، کارگردان و پیتر گمبل، فیلمنامه نویس، به خاطر یکی از مشهورترین خوشایندهای همه دوران، به خصوص بدون دخالت خود استالونه، خیالشان راحت است. اگرچه کار حرفه ای او سابقه طولانی در کمدی های درجه دو دارد، اما فارلی تصمیم می گیرد تا با روحیه جایزه بهترین فیلم خود ادامه دهد. کتاب سبزschmaltz به راحتی قابل هضم است که نه برای او و نه برای مخاطبانش چالش چندانی ایجاد نمی کند. او آداب و رسوم آن دوره را برای مردی که داستانی افراطی می سازد که از همه آن احساسات دوری می کند، تحمل می کند. این سختی و انسانیت است راکی از طریق یک آینه خانه سرگرم کننده منعکس شده است.
این گویای قدرت اجراها و شوخ طبعی پراکنده اما قابل اعتماد شوخی های هالیوودی و فیلمی اوست که من راکی بازی میکنم می تواند گاهی اوقات به طور اجباری قابل تماشا باشد زیرا به طور مداوم ضربات مورد انتظار را می زند. تمام لحظات روی دماغ مکاشفه خلاقانه در توسعه یک شی سینمایی که مدتها در فرهنگ ریشه دوانده است، در اینجا به شکلی بیسابقه است، و فیلم بر فرمولی آبدار تکیه میکند که رضایت مخاطبان را جلب میکند که عناصر خاصی از تولید یک فیلم 50 ساله را تشخیص میدهند. با این حال، فارلی همان مردی است که بر سر آن تیرها فریاد میزند، و در نهایت در ساخت طرح داستانی فیلم درباره فیلم خود گام برداشت که اگر بتوانید موانع سنگینتر را پشت سر بگذارید، میتواند رفتار ملایمی برای طرفداران فیلم باشد.
اما اگر گاهاً این یک تولید فیلم مناسب باشد، بخشهای اولیه درباره استالونه به عنوان یک بازیگر جوان و سختگیر که در اطراف فیلادلفیا سرگردان است، صبر را کم میکند. مبارزات اولیه استالونه و اراده ای که او با آن بر آنها غلبه می کند بسیار جذاب است، اما درخشش تلویزیونی صاف و بیش از حد روشن در تفریحات فیلی در دهه 1970 کمی تصنعی به نظر می رسد، توسط شان پورتر، فیلمبردار فارلی که به طور منظم ناامیدکننده بود، با جزئیات دوره ای لازم که در غیر این صورت بافت های سنگی راک به شدت نادیده گرفته می شود، تصویربرداری شده است. امتحان استالونه برای فیلمهای پورنو نرمافزار و خوابیدن در خیابانهای اینجا ممکن است حس کثیفی ایجاد کند، اما میتوانید مطمئن باشید که از هر گونه سنگریزهای پاک شده است.
این فیلم جدا از برخی زبانهای گاه به گاه به شدت تمیز است و تضمین میکند که همه چیز مانند یک پازل نوجوان کاملاً به هم متصل میشود. در حالی که استالونه با کارمند تئاتر ساشا چاک (آنا سوفیا راب، نقش همسر سابق استالونه) را در حالی که بین نمایش فیلم در باجه بلیط کار می کرد، گفتگو می کند. خداحافظی طولانی و گفتگو، آنها در نهایت عاشق می شوند و او اساس فعالیت های هنری او می شود. اسلای اظهار تاسف می کند: «شاید من فقط باید فیلمنامه خودم را بنویسم. ساشا تشویق میکند: «برو و خودت را به شخصیت اصلی تبدیل کن».
با چند جهش زمانی مناسب و متن مفید روی صفحه، به زودی در آینده ای نزدیک به جایی می رسیم که استالونه و چاک در لس آنجلس مشغول کار هستند در حالی که اسلای موفق به فروش یک فیلمنامه نمی شود. یک شب سرنوشتساز، با تماشای دعوای محمدعلی و چاک وپنر در یک بار محلی، او را وادار میکند که برای سه روز تعطیل شود، با «راکی» که در بالای یک دفترچه نوشته شده بود، شروع میکند و با عصبانیت داستانش را ساعتها خط میکشد در حالی که ساشا آن را روی یک ماشین تحریر رونویسی میکند. به میم «لئوناردو دی کاپریو اشاره می کند» اشاره کنید: فیلمنامه برای راکی متولد می شود.
وقتی استالونه فیلمنامهاش را به تهیهکنندگان United Artists، Irwin Winkler (P.J. Byrne) و Robert Chartoff (Toby Cable) میبرد، فیلم کمی از خواب بیدار میشود، زیرا این دو صاحب صنعت خودشان را در حال مذاکره با یک شی غیرقابل حرکت میبینند – همانطور که استالونه بارها و بارها به آنها میگوید: “من راکی را بازی میکنم” و هیچ پولی نمیتواند او را قانع کند. حتی تریسی لتس، با بازی سندی مدوکس، مدیر استودیوی تخیلی، انبوهی از نیروهای انسدادی که حاضر نشد یک موفقیت بزرگ بالقوه را به یک بازیگر ناشناخته و اثبات نشده واگذار کند، نمی تواند او را تحت تأثیر قرار دهد. (لتز واقعاً عالی است و از آن دسته آدم هایی است که واقعاً از این نقش داستانی درونی هالیوود لذت می برد؛ مدوکس در یک نقطه با عصبانیت و خنده دار اشاره می کند که تنها نقش اصلی استالونه در “اربابان تخت فاک” بوده است.)
وقتی صحبت از ورود یک خارجی مرتد به یک صنعت سخت و با انگیزه مالی می شود، فیلم شل می شود. در پایان، استالونه وینکلر و چارتوف را برنده میشود، که موافقت میکنند فیلم را به عنوان محصولی یک میلیون دلاری پیش ببرند، به این معنی که میتوانند هر کسی را که میخواهند انتخاب کنند – استالونه به آرزویش برای بازی در داستان خودش میرسد و در تیراندازی پر سر و صدایی قرار میگیرد که منجر به پارگی تاندون، شکستگی دست و تصمیمگیری میشود در حالی که استودیو به دنبال هرگونه دلیل مالی برای نظارت است. پروژه فیلم کمی تنش را نسبت به آنچه ممکن است در طول فیلمبرداری اتفاق بیفتد افزایش می دهد، اما حداقل این احترام را دارد که اعتراف کند که شما از قبل می دانید که این داستان چگونه به پایان می رسد، و تمام مذاکرات تجاری جانبی را به عنوان رنگی اضافی برای جسارت استالونه و کمدی سبک دل در مورد نحوه تضاد او با رؤسای هالیوودی تلقی می کنید. این شامل افرادی مانند کارگردان Jon G. Avildsen (جی دوپلاس) میشود که صحنههای ورزشی را به خوبی انجام میدهد زیرا از بخشهای بوکس متنفر است و کارل ودرز (استفان جیمز) که معمولاً فقط برای یک دقیقه ظاهر میشود تا فیلم بتواند بگوید که او را در آنجا از دست نداده است.
این اتفاق اغلب در من راکی بازی میکنم. محور روایی زیادی فراتر از ساخت فیلم وجود ندارد، بنابراین لحظات بزرگ به تزریق گاه به گاه بازآفرینی ستاره های پاک و لحظات نمادین متکی هستند. حتی نمیداند چگونه میتواند نقطه اوج ایجاد کند و در عوض در همان فرکانس میماند تا داستان تازه به پایان برسد. شاید این در مورد زندگی صادق باشد، اما فیلمی غیرقابل قبول و توخالی را می سازد که جوهر آن بر اساس شبیه سازی های اساساً بی معنی است و ارزش احساسی دگرگون کننده ای را برمی انگیزد که فقط در فیلمی که وانمود می کند می سازد وجود دارد. به نوبه خود، ایپولیتو هم از نظر ظاهر و هم از لحاظ رفتار، کپی عالی از استالونه است. او آنقدر به کسی که بازی می کند نزدیک است که به راحتی می توان فراموش کرد که واقعا او نیست. همانطور که شخصی در فیلم در حالی که در حال رقابت برای بازی در نقش اصلی است در مورد استالونه اشاره می کند، مطمئناً به این نقش نگاه می کند. منافع بزرگتر از من راکی بازی میکنم آنها با همین ایده شروع و پایان می یابند.
درجه: C
آمازون MGM این فیلم را فقط در سینماهای منتخب امروز، 6 نوامبر، و به طور گسترده در 20 نوامبر اکران خواهد کرد.



