بیشتر ‘Buzzkilling Eve’ از تلویزیونی که باید ببینید

در قسمت اول Hulu’s خشمگین، F.B.I. مامور آلیس بلک (امی راسوم) در حالی که در حال کار بر روی پرونده ای مربوط به یک قاتل زنجیره ای بالقوه، کاترین (لولا پتیکرو) است که او نیز از تجاوز جنسی نجات یافته است، از نورا واشنگتن (کوئینسی تایلر برنستاین) رئیس واحد جرایم جنسی شهر نیویورک بازدید می کند. دستیارش (لایان الوازنی) می گوید نورا مشغول بررسی پورنوگرافی کودکان است. در همین حال، او به آلیس می گوید: “اگر گرسنه باشی، ما توپ های پنیر داریم.”

این خلاصه می شود خشمگین به طور خلاصه: موضوعی به طرز وحشتناکی تاریک آمیخته با یک هوس عجیب و غریب. این یک شاهکار آهنگی دشوار برای هر سریالی خواهد بود، اما این یکی از تعهد جسورانه تری به واقعیت نئو نوآر خود بهره می برد. در عوض، نه تصفیه شده، ملایم و نه به اندازه کافی منحصر به فرد است. عنوان مناسب تری بود وزوز کش حوا.

یکی از سرنخ‌هایی که به توضیح فقدان اصالت سریال کمک می‌کند را می‌توان در تیتراژ پیدا کرد، که بیان می‌کند که از فیلم 1987 باب رافلسون الهام گرفته شده است. بیوه سیاه، یک تریلر روانشناختی باورنکردنی که در آن تحلیلگر داده های دبرا وینگر مخفیانه می رود تا معشوقه نقابدار را که با مردان ثروتمند ازدواج کرده و می کشد، شکار کند. خشمگین فیلم را برای دوران مدرن به‌روزرسانی می‌کند و به قاچاق انسان برای استفاده جنسی می‌پردازد و سیستمی که از این روایت حمایت می‌کند که به گفته نورا، “زنان باید مورد ضرب و شتم و تجاوز جنسی قرار بگیرند و بروند و بی سر و صدا بمیرند، نه شروع به کشتن مردم”.

یک تغییر کلیدی در داستان این است که انگیزه کاترین پول نیست، بلکه چیز دیگری است، زیرا او از قربانی میلیاردی به قربانی می‌پرد بدون اینکه حتی یک 20 عدد از کیف پول خود در راه بیرون بیاورد. آلیس تنها عضو F.B.I می شود. می تواند هم کاترین را بیابد و هم درک کند، با اسرار گذشته آشفته خود آلیس که این پرونده را روشن می کند و به او مقداری همدلی با زنان مشکل دار می دهد. همانطور که نورا به طور مفید پیشنهاد می کند، “قربانیان سوء استفاده اغلب خشن ترین هستند.”

هر چند خشمگین ویژگی‌های توطئه اصلی خود را در هشت اپیزود آشکار می‌کند، سریال اخلاق خود را آنقدر زود بیان می‌کند که هر ذره تنش را خنثی می‌کند: هم داستان و هم توسعه درونی شخصیت‌ها پیچیده‌تر از منطق پاپ روانی نمی‌شوند که «آزار دادن به مردم به مردم صدمه می‌زند». به ویژه کاترین احساس می کند که بیش از حد صاف است، و پتیکرو نمی تواند نیاز او به ظاهر جذاب را با نیاز نمایش به ظاهر تهدیدآمیز او تطبیق دهد.

علاوه بر سبک عکاسی، که فاقد استعداد و نمادهای سهام بیش از حد plug-and-play است، خشمگین شامل صحنه های گرافیکی از شکنجه، اشاراتی از سوء استفاده جنسی از کودکان، و تصاویر بی پایان شکم گردان از ضربه است. این سوژه‌ها شایسته داستانی هستند که بی‌رحمی بیمارگونه‌شان را در بر می‌گیرد، بدون اینکه آنچه را که تلویزیون جذاب می‌کند، نادیده بگیرد.

خالق الیزابت مریودر قبلاً این موفقیت را انجام داده است مردن برای رابطه جنسی، یک اشک آور با صدای بلند خنده که بیداری جنسی یک زن بیمار لاعلاج را شرح می دهد. روی کاغذ خشمگین به نظر نمی‌رسد ویژگی‌های زیادی با این درام 2025 داشته باشد، اما علاقه به این که چگونه زنان محروم قدرت جنسی و مادی خود را به دست می‌آورند – چه از یک سیستم پزشکی انتفاعی که چشم خود را بر درد زنان می‌بندد و چه بخشی از جامعه که آنها را یکبار مصرف می‌داند – در هر دوی اینها نمایان می‌شود.

متاسفانه خشمگین نمی‌تواند حس درست خشم خود را به یک فیلم هیجان‌انگیز تبدیل کند که به تماشاگرانش با هیجان دیوانه‌کننده یا شخصیت‌هایی که ارزش مراقبت از آنها را دارند پاداش می‌دهد. در سراسر (Steve Way, of رامی شهرت، در هر زمانی که او روی پرده است، لذتی است)، اما آنها با لبه‌های تیره‌تر سریال همخوانی ندارند. این فانتزی انتقام رویه ای آنقدر خشم نیست که حسی از آنچه ممکن است بوده باشد.