5 بهترین فیلم وسترن در یک مکان

از طناب آلفرد هیچکاک گرفته تا 12 مرد خشمگین سیدنی لومت، برخی از بهترین فیلم های ساخته شده در یک لوکیشن اتفاق افتاده اند. محدود کردن دامنه یک فیلم به این روش، روشی بسیار مؤثر برای تقطیر شکل هنری به اساسی ترین بخش های آن است: شخصیت و داستان. این با وسترن ها فرقی نمی کند.

فیلم های وسترن اغلب از مناظر باورنکردنی آمریکا بهره می برند. از وسترن تعیین کننده ژانر (که به سختی در باکس آفیس تاثیر داشت) The Big Trail گرفته تا داستان یک دهه خانواده پرسکات در چگونه غرب برنده شد، فیلمسازان غربی اغلب سرزمینی را که ایالات متحده در آن ساخته شده بود به قهرمانی بزرگ تبدیل کرده اند که خود مردم.

اما برخی از بهترین وسترن‌هایی که تا به حال ساخته شده‌اند نیز در مقیاسی بسیار کوچک‌تر اتفاق می‌افتند – معمولاً شهری مرزی که در آن تضاد بین بی‌قانونی و تمدن می‌تواند در جهان کوچک اتفاق بیفتد. ما حتی وسترن هایی را دیده ایم که در یک اتاق محدود شده اند. صرف نظر از این، قرار دادن چنین محدودیت هایی برای هر فیلمی اغلب بهترین سازندگان آن را به ارمغان می آورد، و مطمئناً در مورد این لیست بهترین ها صدق می کند. وسترن هایی که در یک مکان اتفاق می افتد.

اگر قرار است در لوکیشن فیلم بسازید، چرا آن را جهنمی نکنید؟ یعنی چرا آن را در یک شهر کوچک غربی قرار ندهیم که ممکن است تجلی فیزیکی دنیای زیرین باشد یا نباشد؟ فیلمی که جان وین را وادار کرد تا نامه ای عصبانی به کلینت ایستوود بنویسد، یک ماجرای بسیار کم اهمیت بود – حداقل از نظر دامنه اش. کهن الگویی که ایستوود بازی می کند کمتر یک ضدقهرمان و بیشتر یک عمل انتقام جویانه است که ظاهراً برای محافظت از ساکنان آن به شهر لاگو می رسد. در واقع، او آنجاست تا آنها را مجبور کند تاوان گناهانشان را بپردازند.

یکی از وسترن های متعدد به کارگردانی ایستوود، «ولگرد دشت های بالا» تقریباً به طور کامل در لاگو می گذرد، جایی که مردم شهر به جنایتکاران اجازه می دهند تا یک مارشال آمریکایی را تا سر حد شلاق بکشند. تفنگدار شبح‌وار ایستوود سپس از صحرای اطراف بیرون می‌آید و خشم کیهانی را تجسم می‌بخشد که مانند دشت‌های خشکیده‌ای که از آنجا آمده است، نابخشودنی است. دستور او برای رنگ آمیزی قرمز هر ساختمان لاگو به عنوان راهی برای به تصویر کشیدن شرمندگی است که مردم شهر را در بر می گیرد، و این یکی از چشمگیرترین تصاویر در کل فیلم شناسی ایستوود است.

ایستوود با تصاویر بزرگتر غرب قدیم بیگانه نیست. اما “High Plains Drifter” ثابت کرد که برای خلق یک وسترن قدرتمند نیازی به مناظر متنوع ندارد. ایستوود تنها با داشتن یک شهر مرزی که از نظر اخلاقی به خطر افتاده بود، توانست روحیه تجدیدنظرطلبی را که از دهه 1970 بر وسترن ها مسلط شده بود، بیشتر تعریف کند، و عمداً این ژانر را زیر و رو کرد و قدیمی هایی مانند دوک را در این روند ناراحت کرد. جایگاه آن به عنوان یکی از وسترن های بزرگ دهه 1970 تنها در حال رشد است و حق هم دارد.

کوئنتین تارانتینو قمار بزرگی را برای ساخت The Hateful Eight انجام داد، عمدتاً به این دلیل که آن را در هوای بد و غیرقابل پیش‌بینی فیلمبرداری کرد. اما این تا حدودی یک قمار نیز بود زیرا تقریباً به طور کامل در یک کابین کوچک اتفاق افتاد و هیچ شباهتی به وسترن قبلی تارانتینو، جنگو رها شده در سال 2012 نداشت.

این فیلم بر روی هشت غریبه تمرکز دارد که از کولاک در فروشگاه Minnie’s Haberdashery، ایستگاهی در وایومینگ، پنهان شده اند. با این حال، اینها کهن الگوهای اجتماعی نیستند که در نزدیکی مشابه در Stagecoach جان فورد یافت می شوند. این اکتت بدبخت متشکل از برخی از بدترین افرادی است که تا به حال در غرب قدیم پرسه می زنند.جای تعجب نیست که به دام انداختن آنها در یک فضای کوچک برای چند ساعت منجر به یک سری اقدامات خودخواهانه و خشونت آمیز خارق العاده می شود.

The Hateful Eight همیشه در صدر جدول فیلم های تارانتینو ظاهر نمی شود. اما با توجه به بازیگران فیلم هرگز بد نبود. در کنار همکاران همیشگی تارانتینو و اسطوره های هالیوود، ساموئل ال. جکسون، کرت راسل، تیم راث و مایکل مدسن، این گروه شامل جنیفر جیسون لی، والتون گوگینز، دمیان بیچیر و بروس درن کهنه کار وسترن بود – مردی که در سال 1972 به جان وین شلیک کرد: سه فیلم «هت فول» را به دست آورد. بهترین بازیگر نقش مکمل زن (جنیفر جیسون لی)، بهترین فیلمبرداری و بهترین موسیقی متن، با آهنگساز افسانه ای انیو موریکونه برنده در بخش دوم. به این ترتیب، The Hateful Eight یکی از بهترین وسترن‌هایی است که تاکنون ساخته شده است. در یک مکان، و تنها رکورد در این لیست که بیشتر در یک اتاق کوچک پخش می شود.

فیلم The Man Who Shot Liberty Valance به کارگردانی جان فورد بزرگ که ارزش گروه بندی شخصیت ها در یک فضا را پس از پیروزی اش در سال 1939 Stagecoach به خوبی می دانست، برای اولین بار شاهد همکاری جان وین و جیمز استوارت روی پرده بود. این به تنهایی تضمین می کرد که فیلم به خوبی در بین تماشاگران قرار می گیرد. اما این وسترن افسانه‌ای بیش از ادغام دو حرفه اصلی هالیوود بود.

نکته مهم این است که شهر شین‌بون که فیلم در آن اتفاق می‌افتد، در وضعیتی بی‌نام وجود دارد. این شهر نمایانگر مرزی است که در جدول زمانی امروزی مردی که لیبرتی والانس را شلیک کرد از یک سرزمین بی قانون به جامعه ای متمدن تر تبدیل شده است. اما همانطور که در پایان فیلم متوجه می شویم، این دگرگونی و موفقیت سناتور استوارت رانسوم استودارد بر اساس یک دروغ ساخته شده است. در همین حال، نشان داده می‌شود که تام دونیفون، دامدار جان وین، در اوایل مرده است، و لحن غم‌انگیز و غم‌انگیز فیلم را ایجاد می‌کند قبل از بازگشت تا داستان خود را درباره یک یاغی که با گلوله دونیفون به هلاکت رسیده و مردی که اعتبار را بر عهده گرفته است، تعریف کند. به نظر می رسد فورد در حال ساختن یک مرثیه هشیارانه برای غرب قدیم است، همانطور که او آن را در طول زندگی حرفه ای خود توصیف کرد، که شینبون و وین نمادهای آن هستند.

جالب اینجاست که فیلم The Man Who Shot Liberty Valance به معنای واقعی کلمه از نظر لوکیشن محدود بود، زیرا در درجه اول در صحنه های صوتی پارامونت فیلمبرداری شد. این، همراه با تصمیم فورد برای فیلمبرداری سیاه و سفید، باعث می شود که فیلم احساس محدودیت کند، به گونه ای که در خدمت تاکید بر درام انسانی و تاکید بر حس پایان دوران مرزی است. مایه شرمساری است که فورد در غیر این صورت مردی که لیبرتی والانس را شلیک کرد را برای همه درگیر کرد.

یک وسترن تجدیدنظر طلب که همه باید حداقل یک بار آن را تماشا کنند، در ظهر داستان مارشال گری کوپر ویل کین را روایت می کند که آماده می شود تا شهر مرزی هادلیویل، نیومکزیکو را به همراه عروس جدیدش امی (گریس کلی) ترک کند. هنگامی که او متوجه می شود که دشمن سابقش فرانک میلر آزاد است و به سمت هادلیویل می رود، کین تصمیم می گیرد بماند و برای یک رویارویی آماده شود.اما این وسترن معمولی شما نیست. قهرمان در واقع، او به جای مقابله با دشمنان یاغی خود با عزم پولادین یک تیرانداز کلاسیک وسترن، بیشتر اوقات High Noon را صرف التماس از مردم برای کمک می کند.چنین کمکی نمی آید و کین مجبور می شود در رویارویی نهایی به تنهایی پیش برود.

هوارد هاکس و جان وین «ریو براوو» را به دلیل نفرت از «گرگ و میش» ساخته اند، شاید قابل پیش بینی باشد، با توجه به این که دوک هرگز رویای نقش مردی را نخواهد داشت که این تصور را ایجاد می کند که به کمک نیاز دارد.اما این فیلم یکی از وسترن های بزرگ در نظر گرفته می شود – و تنها چیزی که لازم بود یک شهر کوچک بود تا شاهکاری از تعلیق و درام روانی خلق شود.

مهمتر از آن، به قضاوت کارگردان فرد زینمان، خود شهر برای داستانی که روایت می شود بسیار مهم است.همانطور که او در بیوگرافی خود زندگی در فیلم ها (از طریق فیلم های کلاسیک ترنر)، گفت:[Kane’s] یک شهر – نمادی از یک دموکراسی نرم شده – با تهدید وحشتناکی برای شیوه زندگی مردمش مواجه است.” «ظهر بالا» درباره بی‌تفاوتی و از دست دادن ایمان جمعی به دفاع از حق بود. مانند بسیاری از فیلم‌های وسترن قبل و بعد، شهر در مرکز «نیروز بالا» به‌عنوان یک عالم کوچک از جامعه عمل می‌کند، و همگی زین مان و همکارانش هستند. باید داستان خود را بگویند

فیلم The Shootist اثر دان سیگل در سال 1976، در زمانی که دوران جان وین از چند جهت به پایان می رسید، به پایان رسید. به معنای واقعی کلمه، دوک تنها سه سال دیگر پس از اکران آن فیلم دوام آورد تا اینکه در اثر سرطان معده بمیرد. به طور تصویری، وسترن سنتی با صفحه بزرگ که توسط وین تجسم شده بود در بهترین حالت در حال محو شدن بود. به‌طور دقیق‌تر، او قبلاً توسط وسترن‌های تجدیدنظرطلب کارگردان‌هایی مانند سام پکینپا و مردی که وین دوست نداشت بپذیرد که جانشین او، کلینت ایستوود بود، جایگزین شده بود.

داستان یک اسلحه‌باز سالخورده که متوجه می‌شود به سرطان لاعلاج مبتلا شده است، به طور کامل در شهر کارسون، نوادا اتفاق می‌افتد. در اینجا، وین “جی.بی.” جان برنارد از باکس وارد می شود و با باند راجرز لورن باکال و پسرش گیلام راجرز (ران هاوارد) اتاقی را اجاره می کند. باکس که نمی‌خواهد در نتیجه بیماری خود به مرگ آهسته و دردناکی بمیرد، یک قرار ملاقات با سه گلوله در سالنی ترتیب می‌دهد و در نهایت با گلوله ساقی ناک اوت می‌شود.

کل این داستان در شهر کارسون اتفاق می‌افتد، جایی که باکس تصمیم می‌گیرد روزهای پایانی خود را بگذراند، زیرا هم او و هم خود غرب قدیمی محو می‌شوند. The Shootist آخرین فیلم وین بود، و در حالی که بسیاری مطمئناً آرزو می کردند که او با سرودهای بزرگی هم برای کشوری که وسترن را به وجود آورد و هم برای ژانری که او را به یک ستاره تبدیل کرد، اجرا می کرد، این آواز قو نسبتاً متواضع که در محدوده شهر کارسون وجود داشت ثابت شد که خداحافظی کاملی است.