سارا میشل گلار برای بافی فیلمی را به مارتین اسکورسیزی واگذار کرد

فیلم‌شناسی مارتین اسکورسیزی مملو از فیلم‌هایی است که دهه‌ها طول کشید تا از آب درآمدند. در قرن بیست و یکم، اسکورسیزی به یک دولتمرد با قد و قامت سینمایی تبدیل شده بود و (به خوشحالی سینمافیل‌ها در همه جا) از دهه‌ها هنر و تأثیر برای ارائه پروژه‌های پرشور مانند سکوت ۲۰۱۶، مرد ایرلندی ۲۰۱۹ و دار و دسته‌های نیویورک ۲۰۰۲ بهره برد.

دومی بر اساس کتاب غیرداستانی سال 1928 “باندهای نیویورک” نوشته هربرت اشبری است که تاریخ جنایت سازمان یافته در نیویورک را از قرن 19 تا 20 دنبال می کند. همانطور که کتاب و فیلم نشان می دهد، این داستان با این که چگونه مهاجران ایرلندی و ایتالیایی که در نیویورک مستقر شده بودند، از بیرون تف به آمریکایی های واقعی تبدیل شدند، در هم تنیده شده است.

اسکورسیزی در سال 1970 کتاب دار و دسته های نیویورک را خواند و در سال 1979 حق ساخت فیلمی از آن را به دست آورد، اما توسعه آن بیش از 20 سال طول کشید. جای تعجب نیست که در این زمان بود که برنامه‌های اسکورسیزی برای گنگز نیویورک تکامل یافت. آخرین فیلم – که بیشتر در دهه 1860 می گذرد – داستانی حماسی از انتقام با بازی لئوناردو دی کاپریو در نقش آمستردام والون تخیلی و دنیل دی لوئیس به عنوان نسخه ای تخیلی از رهبر واقعی باند نیویورکی بیل قصاب (با نام ویلیام کاتینگ در فیلم اما ویلیام پول در زندگی واقعی) است.

یکی از تغییرات نزدیک به خط پایان، انتخاب جنی به عنوان نقش اول زن، علاقه عشق آمستردام و یک دزد در سازمان بیل بود. سارا میشل گلار، ستاره ای که به لطف بازی در سریال تلویزیونی معاصر آن زمان Buffy the Vampire Slayer، برای این نقش در نظر گرفته شد. با این حال، تعهدات او به بافی (که در فصل پنجم آن بود، زمانی که Gangs of New York از دسامبر 2000 تا مارس 2001 فیلمبرداری کرد) باعث شد که او نتواند به آن بپیوندد. به جای آن، کامرون دیاز نقش جنی را بازی می کند.

حالا، کامرون دیاز اولین انتخاب مارتین اسکورسیزی برای جنی نبود. او همچنین علاقه مند به انتخاب بازیگران سارا پولی بود، اما هاروی واینستین، تهیه کننده که اکنون رسوا شده بود، اصرار داشت که نام بزرگتری را انتخاب کند. (واینشتاین دلیلی بود که اسکورسیزی نیز به عنوان برش کارگردانش اولین فیلم را به نمایش گذاشت.) بنابراین دیاز، ستاره کمدی از سال 1998، چیزی درباره مری وجود دارد، برنده این نقش شد. نقش او در نقش جنی از آن زمان به عنوان یکی از بدترین بازی های یک فیلم اسکورسیزی نامیده می شود.

حالا، جنی یک نقش بسیار ناسپاس است (او یک علاقه معمولی عاشقانه است)، اما دیاز هنوز در حد خود نیست. او نمی تواند لهجه ایرلندی خود را حفظ کند، و مانند لئوناردو دی کاپریو در نقش آمستردام، اجرای چوبی او در کنار چرخش دانیل دی لوئیس در نقش بیل قصاب، بیشتر برجسته می شود. البته، اکثر بازیگران در تحت الشعاع قرار دادن دی لوئیس مشکل خواهند داشت (آخرین فیلم او، شقایق، حداقل به او شریک صحنه مناسبی در شان بین می دهد)، اما در «دار و دسته های نیویورک» این حتی یک رقابت هم نیست.

این چیزی است که به ما نشان می دهد که سارا میشل گلار این نقش را رد کرده است. او یک بازیگر بزرگ است که هفت فصل از Buffy the Vampire Slayer را بر عهده داشت. شاید او هنوز نمایش را از دی-لوئیس ندزدیده باشد، اما من با اطمینان خاطر می گویم که او احتمالاً از جذابیت آمستردام شیک پوش دی کاپریو پیشی می گیرد و جنی را به شخصیتی زنده تر تبدیل می کند. علاوه بر این، نمی‌توانید از خود فکر کنید که آیا اگر گلار یک فیلم اسکورسیزی در رزومه‌اش داشت، می‌توانست حرفه‌ای حتی بالاتر از این هم افزایش یابد.

اما گلار پشیمان نیست. در سال 2023، او به گاردین گفت که نگران پروژه‌هایی نیست که به دلیل تعهداتش به «بافی» از دست داده است، نه حتی باندهای نیویورک. اما این طرفدار بافی و اسکورسیزی همیشه احساس کمی متفاوت خواهد داشت.