«دریاچه کریستال» تلاش می‌کند به «جمعه سیزدهم» حیثیتی معتبر ببخشد.

هر چند اشتباه است برای a جمعه سیزدهم برای اینکه یک داستان پس زمینه وجود داشته باشد، دنبال کردن آن بسیار ناخوشایند است سکس و مرگ نوجوانان در کمپ میاسما، که کل فرنچایز را برای خاک خواند. سریالی با محوریت مادر قاتل جیسون وورهیز، پاملا، پس از غرق شدن پسر بچه نازنینش در دریاچه کریستال، دقیقاً همان چیزی است که مدیر استودیو دیلن بیکر در فیلم جین شوئن برون به آن چراغ سبز نشان می دهد. در حالی که دریاچه کریستال احتمالاً بهترین نسخه ممکن از این مرحله اجرا شده است، که آن را از ایده بدی کم نمی کند.

داستان اصلی جیسون به اندازه داستان تیراندازی به والدین بروس وین در یک کوچه گفته و بازگو شده است، اما دریاچه کریستال حداقل غم انگیزترین و دلسوزترین نسخه آن را به ما می دهد. در یک کمپ تابستانی در نیوجرسی در اواخر دهه 1970، جیسون (کالوم وینسون) – که برای مدت کوتاهی به عنوان یک بچه معمولی، بزرگ و کنجکاو با نقص مادرزادی جمجمه دیده می شود – در دریاچه اصلی غرق می شود در حالی که مادرش، پاملا (لیندا کاردلینی) در کافه تریا کار می کند و نوجوانان اردوگاه نیز وظایف خود را با یکدیگر انجام می دهند.

این واقعیت که جسد جیسون هرگز پیدا نشد، برای پاملا سنگینی می کند، اما سایر ساکنان دریاچه کریستال با بی رحمی او را تشویق می کنند که به راه خود ادامه دهد، غافل از احتمال وقوع تراژدی بیشتر در مقابل چشمان آنها. به طور خاص، همان چیزی که پاملا و پسر نه چندان مرده اش برای آزاد کردن آن خواهند آمد.

کاردلینی به‌عنوان زنی که تلاش می‌کند تمام غرایز عشق و والدینی را که در طول سال‌ها از زمانی که جیسون مرده است پرورش دهد، اجرای دقیقی ارائه می‌دهد. او زخمی است که در حال راه رفتن است، و به نظر می رسد کریستال لیک با هر عصب در معرض آسیبی که به دلیل از دست دادنش خام مانده است، سروکار دارد. او وفور تقریباً خفه‌کننده‌ای از حمایت از کودکان اطرافش را ایجاد می‌کند، و بر اساس عملکرد کاردلینی، روشی که حمایت کردن به نفرت خونسرد تبدیل می‌شود، ارگانیک و حتی درست به نظر می‌رسد.

اما کاردلینی – و تا حدودی کمتر ویلیام کتلت در نقش لوون، رئیس پلیس بی‌نظیر کریستال لیک – حیثیتی پرستیژ تلویزیونی را برای سریالی به ارمغان می‌آورد که در قلب کوچکش هرگز فراموش نمی‌کند که متعلق به کدام فرنچایز است. این یک برنامه تلویزیونی است که سعی می کند نرمی، تفاوت های ظریف و تفسیر اجتماعی را به جهانی بیاورد که بیشتر آن را می طلبد، همانطور که بیلی پریسلی به جیلیان اندرسون می گوید. سکس و مرگ نوجوانان در کمپ میاسما، “گوشت و مایعات.”

دریاچه کریستال وقتی نوبت به کار خونین می رسد ارائه می دهد. جمعیت شهر فاقد روستاییان بی‌حساب، نوجوانان داغ، و شهرنشین‌های خشن است که می‌دانید در آینده نزدیکشان چاقو در چهره دارند – یا خیلی بدتر از آن. اما این سریال هرگز اشتهای خود را برای خشونت تنبیهی شادی آور این ژانر با تلاش هایش برای برانگیختن همدردی با مادری عزادار آشتی نمی دهد. برای تمام تلاش های کاردلینی، دریاچه کریستال هرگز در خطر واقعی شدن نیست.